Sevgiliye

Hani her güne bir güneş doğar ya!İşte öyle ömrüme hoşgeldin.Seni bekliyormuşum gibi.Seni tanıyormuşum gibi.Senle yaşamışım gibi.Belki de beklemişizdir birbirimizi.Kim bilir!Bulmak kolay değildi.Kavuşmak,Senden gitmek mi?İşte! Bu

Sevgi

Sevdin mi tam seversin.Sevginin kadını, adamı olmaz.Azı, çoğu da olmaz.Bu “sevgi” sadece insana da olmaz.Meselâ;Tomurcuk açmış bir gülü seversin.Gökyüzüne bakabiliyorsan sonsuzluğu seversin.Yazı, kışı, baharı seversin.Yürüdüğün

ÖZGÜRÜM

Ben seni sevebiliyorsam özgürüm.Sevdayı; dolu dolu yaşayabiliyorsak özgürüz.Sana, yürekten tutunmuşsam özgürüm.Gökyüzüne bakıp,Renk renk balonlar uçurabiliyorsaközgürüz.Seni kâğıda değil, kalbime ilmek ilmek yazmışsam özgürüm.Okyanuslara anlatmışsam, özgürüz.İki damla

Deniz

Uzaklara dalıp gidersin.Enginleri aşar düşüncelerin.Denizin dibini görürsün, misâl.Belki de,Elinde bir kepçe, denizi taşımaya çalışıyorsun.Çevrende olup bitene aldırmadan.Bunu yapacağına inanıyorsun demek ki.Yap o zaman.Bazen yalınayak kalırsın.Bazen

Masal

Bir masal anlatalım hadi.Ya da bir şiir yazalım.İçinde biraz sizden, biraz benden olsun.Hangisini seçerdik?Bence masal olsun.Sonu hep mutludur çünkü.Orada kendine ait bir dünyan var.İnanmak istediğin.Yeri

Uzaklık

Hayata geldiğimiz anda başlamışız  mücadeleye. Bir ailen varsa ne kadar şanslısındır, bunu o zamanlar anlamazsın tabi. Yaş aldıkça öğrenirmişsin. Hayata değer, değerlerimizi öğrendiğimiz adresmiş baba

Öğrendik mi?

Hayat’a öğrenciyiz.Bugüne kadar öğrendiklerimiz var.Ve,Öğrenecek de çok şey var. Ömür yeterse tabi.Meselâ;Gülerken, ağlamayı öğrendik.Yakınlık varken, uzak kalmayı öğrendik.Verilen sözlerin, tutulmadığını öğrendik.Yol gösterirken, yoldan dönmeyi öğrendik.Alışmaya

Adın Ne ?

Söyleyeceklerim vardı, Cümlelerim. Sana, Her fırsatta kavuşmalarım. Yağmur gözlüm. Ruhumda hislerim vardı. Yüreğimde aşkın. Belki, Gözyaşlarımda. Belki, Hatıralarımda. Belki de, Hep yanıbaşında. Dünü değil, Canım.

Sen

Gecenin karanlığını aydınlatan ay Gökyüzünden gülümsüyorsa Seyredelim, Dünyanın dönüşünü Bir düş kuruyorum. Uyumak istemesemde Gözlerim kapanıyor dalıyorum En derin diyarlara… Sonra, Sanki rüyadayım Aslında yaşadığım

Vardı

Yâr olmak vardı, Kor gibi yanan yüreğe. Gözyaşı olmak vardı, Yanaktan süzülen. Nefes olmak vardı, Derin derin içine çekilesi. Yaşamak vardı, Uçsuz bucaksız gökyüzünde. Çiçek

Çınar

Meselâ, Ben bir ağacım. İlk toprakla buluşmam. Tohum olmakla başladı. Bazen uyudum, Zaman zaman dallandım. Sert esen rüzgârda savruldum. Her fırtınada, Daha güçlendim. Ben ağaç

Sıfırdan

“Sıfırdan” (0) Hayata gözlerimizi açmakla başlar… Işığı, sesi, sıcağı, soğuğu, v.s bilmezsin, “Öğrenirsin”. Her geçen gün dengede durmayı, “Öğrenirsin”. Bakışlarınla çevrendekileri görmeyi, “Öğrenirsin”. Elin, kolların

Unut

“Unut” sana yaşatılan her ne varsa… İsimleri “unut”, nerede olduklarını “unut”… Sana dost gibi yaklaşıp, kuyunu kazanları “unut”… Sevinçlerini, hüzüne çevirenleri “unut”… Yalnızlığına sebep olanları

Bir Bakmışsın

Bir bakmışsın, gülecek.Bir bakmışsın, ağlayacak. Bir bakmışsın, gidecek.Bir bakmışsın, kalacak.Bir bakmışsın, susacak.Bir bakmışsın, konuşacak.Bir bakmışsın, oturacak. Bir bakmışsın, kalkacak.Bir bakmışsın, uyuyacak.Bir bakmışsın, uyanacak. Bir bakmışsın,

Yüreğim

Yüreğimin ateşiyle, Bugün çay demledim biliyor musun? Yarın ne pişiririm bilmiyorum. Gözlerimin, derinliklerinde. Rüyama gelmeni bekledim biliyor musun? Geldin de sessizce… Şimdi. Ellerimi bağlamışım koynuma.

Sendeki Ben

Hem okur, hem yazarım! Sayfalarca sendeki  beni. Yalnızlıkla yanmadı mı ki bu! Bendeki sen, sendeki ben? Uçsuz bucaksız değil, sonsuzluk… Adına destan, inadına aşk. İsterim…

Gitme

GİTME!!! Ne bu şehirden, Ne bu yürekten, Ne sözlerimden, Ne gözlerimden, Bitmek bilmeyen ümitlerimden… GİTME!!! Gecelerimden, Sabahlarımdan, Sensiz yarınlarımdan… Eğer gidersen, Ben yürüyemem… Eğer gidersen,

Yağmur

Yüreğim nasıl da yangın yeri. Ne gideni geri getirebiliyorum. Ne de kendim gidebiliyorum. Bulutlar misali, bazen griyim, öfkeli. Bazen pamuklar gibiyim bembeyaz neşeli. Yolunda gitmeyen

Yol Hikâyesi

Yolun uzun. Yürüyorsun. Hatta; Bazen koşuyorsun! Bazen düşüyorsun! Bazen çıkmaz sokak! Bazen virajlı! Bazen engellerle dolu! Bazen karanlık! Bazen aydınlık! Bazen çamurlu! Bazen tozlu! Bazen

Hüzün

Kalp hastası değilsin. Yüreğin ağrıyor. İçtiğin ilaç, fayda vermemiş belli. Öyle çırpınıyor ki! Göğüs kafesinden, Sanırsın kaçacak. Nereye? Gideceksin de ne olacak? İlk fırsatta vuracaklar.

Destansı

BELKİ! Açık kapı bıraktık. Belki! Gereğinden fazla açık konuştuk. Belki! Adını ağzımıza almadık. Belki! Ağırdan aldık. Belki! Ağır geldik. Bazen; yüreğinde bağdaş kurduk. Bazen; bağrımıza

Yaşamak

Her derdin bir çaresi olduğu gibi, Hayatın da kendi hesabı vardır. Biz ne kadar hesap yaparsak yapalım. Bir gün tükeneceğiz. Yürekler yorgun. Etrafımız boş kalabalıklar.

İz bırak

Çok çabalarsın. Hayata karşı, zamana karşı. Sürekli, Koşarsın! Koşarsın! Koşarsın! Yorulmadan. Dik yokuşlara aldırmadan. Ara sıra, Takılır düşersin. Ellerin, dizlerin parçalanır… Nasıl? Sızım, sızım sızlar…

Uzak

Uzaklık; Seni anlamayan yürekte başlar. Seni duymayan. Seni görmeyen. Burnunun dibinde olsan da. Boşversene! SEN kimseyi mutlu etmeye gelmedin bu dünya’ya. Üzülmeye de. Ruhumuzdan anlamayanlara

Ben

Ben HAYAT’ı Bazen; bir çiçeğin pembesinde görürüm. Bazen; bir çocuğun gözlerinde. Bazen; bir ağacın gölgesinde. Bazen; bir yağmur birikintisinde. Bazen; bir evin penceresinde. Bazen; bir

Bazen

Bazen; YENİLİRSİN! Yıllara, yollara, insanlara. Bazen; KIRILIRSIN! Vefasızlara, halden anlamayanlara. Bazen; YORULURSUN! Bazen; DAYANIRSIN! Bazen; KAHREDERSİN! Bazen; TÜKENİRSİN! Bazen; KANATLANIRSIN! Bazen; DÜŞERSİN! Bazen; YANARSIN! Bazen;

Hüzün

“Ömrü” cahildi. Yaralandı. Yoldaş oldu. Hayatı bilmeden daha. Bahardan göçtü kışa… Olmadı! Kazanmayı beklerken. O, Kaybetti! Gitti! Bitti! Direndi! Sıra sıra dağ oldu. Karlar yağdı

1 2