dolapları doldurdum , üzerimden ,

çıkarıp çıkarıp , astım

kimi taze bir bahardı

kimi soğuk bir kış

kimi ısıttı,

kimi üşüttü,

üzerimden,

çıkarıp çıkarıp, astım

kimini alda bir güle,

kimini karda açan kardelene

emanet ettim,

ihmallerim, ağladı,

duvardaki askıdan, dolapta ki telden

ben ağlayan, ihmallerin denizinde boğulurken,

sabır taşları gibi çatladım,

zaman, kum gibi aktı,

ihmallerin denizi, denizin dalgası,

sabrımın kumları, karıştık,

öyle bir homojen yoğurt olduk ki

ekşi bir bataklık, bataklıkta açan bir gül

ne hayat belirtisi var,

ne yaşama sevinci,

ihmal ve sabır arasında ,

çatırdayan bir ömür,

yeni bir gün,

yine adım’sız bir gün ‘aydın

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın