yel eser zamanı beşiğinde sallar
tıngırdata tıngırdata
saatler dökülür üzerime
altında ezilirim
hücrelerim ayrışa bölüne
kaçarcasına,uçarcasına
bedenimden ayrılır
yol bilmez ,adres bilmez
yelin teline
telin eline yapışır da
hasreti ben’inden
öper ,
öper de doymaz
sen bilmezsin
kimse bilmez
yel esti
yeri göğü inletti dersin

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın