Gözlerim iplik iplik

akıttı yaraları

utangaç ayalarıma da

o eller sabırı taş eyledi

sırım gibi sardı

gözlerimin yollarını

bir tamam heybeme

doldurdum rengini

gök kuşağından

çalmış

ağlayan yumaklarım

hüzünbaz hırkalar

örme vakti geldi de geçti

heybeme el attıkça

iki şiş oldu kırgın gözlerim

ördü utangaç ayalarım

bir ters bir düz

ne kadar renkli ise de

yumaklarım

rengini eylülün yapraklarından

yeli güzün hırçınlığından

savruldum yaprak yaprak

umut bu ya

ısıtsın isterim de

giydikçe üşürüm

çırçıplak güzü soyarım da

üstümden

bir bahar mevsimini

saramam

dört mevsimde

ne zaman

düşünsem seni

üşürüm

üryan bebeler gibi

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın