İNSANIN ARKASINDAN KONUŞANLAR: YÜZÜNE GÜLÜP ARKANDAN KONUŞANLAR
Güvenin Sessizce Yıkıldığı, Dostluğun Maskesinin Düştüğü Yerde İnsanlık Sınavı Başlar
Bir insanın gerçek karakteri, yalnızca yüzünüze söylediklerinde değil, siz yokken söylediklerinde de ortaya çıkar. Çünkü insanlık, sadece göz göze gelindiğinde gösterilen nezaket değil, insanın yokluğunda da korunan vicdan ve ahlak meselesidir.
İnsan hayatı; dostluklarla, güvenle, sevgiyle, vefayla ve karşılıklı saygıyla anlam kazanır. İnsan, doğası gereği sevilmek, anlaşılmak, değer görmek ve kendisini güvende hissedeceği insanlarla bir arada yaşamak ister. Bir gönlün başka bir gönle açılması, sırların paylaşılması, zor zamanlarda omuz omuza durulması ve iyi günlerde mutluluğun birlikte yaşanması, hayatın en kıymetli güzelliklerindendir.
Ancak ne yazık ki insan ilişkilerinin temelini sarsan, dostlukları yaralayan, aileleri birbirine düşüren ve toplumsal huzuru bozan davranışların başında dedikodu, iftira, kıskançlık ve insanların arkasından konuşmak gelmektedir.
Bazı insanlar vardır; yüzünüze baktıklarında gülümser, elinizi sıkar, hâlinizi hatırınızı sorar. Yanınızda dostluktan, kardeşlikten, vefadan söz eder. Aynı sofraya oturur, aynı ortamda bulunur, sizinle güzel hatıralar paylaşır. Fakat siz oradan ayrıldığınızda konuşmalarının yönü değişir. Biraz önce övgüyle söz ettikleri insanı bu kez eleştirmeye, kusurlarını anlatmaya, sözlerini çarpıtmaya ve hakkında başkalarının zihninde olumsuz düşünceler oluşturmaya çalışırlar.
İşte insanın yüreğini asıl yaralayan da budur: Açık bir düşmanlık değil, dostluk görüntüsü altında güvenin boşa çıkarılmasıdır.
Çünkü insan, kendisine karşı olduğunu açıkça söyleyen kişiye göre davranabilir. Fakat dost bildiği, sırrını paylaştığı, iyi niyetine inandığı birinin arkasından konuştuğunu öğrendiğinde yalnızca bir söze değil, bütün bir güven duygusuna kırılır.
Bazen bir insanın söylediği birkaç cümle, yıllar boyunca kurulmuş bir dostluğun üzerine gölge düşürür. Bir zamanlar içtenlikle uzatılan el, artık tereddütle tutulur. Bir zamanlar rahatlıkla paylaşılan sırlar, artık insanın içinde saklı kalır. Çünkü güven bir kez sarsıldığında, eski hâline dönmesi her zaman kolay değildir.
Dostluk maskesi takanların gerçek yüzü
İnsan ilişkilerinde en zor durum, kimin dost, kimin yalnızca dost görünümünde olduğunu anlamaya çalışmaktır. Zira herkesin yüzünde bir ifade, dilinde bir söz, davranışlarında bir görüntü vardır. Ancak görüntü ile gerçek karakter her zaman aynı değildir.
Bazı insanlar, karşısındaki kişinin yanında onun değerini bildiğini söylerken başka bir ortamda aynı kişiyi küçümsemekten çekinmez. Bir yerde dostluk gösterirken başka bir yerde o dostluğun arkasından söz söyler. Böylece iki farklı yüzle yaşamayı alışkanlık hâline getirir.
Oysa insanın karakteri, yalnızca kendisine çıkar sağlayan insanlara nasıl davrandığıyla ölçülmez. Asıl ölçü, herhangi bir menfaat beklemediği insanlara karşı tutumunda ve kendisini savunamayacak durumda olan bir kişinin hakkını koruyup korumamasında ortaya çıkar.
Bir insanın yüzüne gülmek kolaydır. Asıl mesele, o insan yanınızda değilken de onun onurunu koruyabilmektir.
Dostluk, sadece yan yana yürümek değildir; ayrı düştüğünüzde de birbirinizin hakkını gözetebilmektir. Vefa, yalnızca hatıraları anlatmak değil, o hatıralara yakışır şekilde davranabilmektir.
İnsan, başkasının yokluğunu onun hakkında istediğini söyleme fırsatı olarak görüyorsa burada dostluğun değil, çıkarın ve samimiyetsizliğin izleri aranmalıdır.
Dedikodu, insanlığın aynasını karartır
Dedikodu çoğu zaman küçük bir sözle başlar. Önce bir kişinin davranışı konuşulur. Ardından başka bir kusuru gündeme getirilir. Sonra yorumlar, tahminler ve kişisel düşünceler gerçekmiş gibi anlatılmaya başlanır.
Bir süre sonra gerçeğin yerini söylentiler alır. Bir insanın söylemediği sözler ona mal edilir, yapmadığı davranışlar üzerinden hakkında hüküm verilir. Bazen de bir olayın yalnızca küçük bir bölümü anlatılarak bütünüyle farklı bir anlam oluşturulur.
Böylece insanlar, gerçeği öğrenmeden karar verir; dinlemeden yargılar ve araştırmadan suçlar.
Oysa bir insan hakkında söylenen her söz, onun hayatında bir karşılık bulabilir. İtibarı zedelenebilir, dostlukları zarar görebilir, ailesi ve çevresiyle ilişkileri bozulabilir. Sözü söyleyen kişi birkaç dakika sonra konuştuğunu unutabilir; fakat hakkında konuşulan insan, o sözlerin yükünü uzun süre taşıyabilir.
İşte bu yüzden dil, yalnızca konuşma aracı değil, aynı zamanda büyük bir sorumluluktur.
İnsan konuşmadan önce kendisine şu soruları sormalıdır:
Söylediğim söz doğru mu?
Bu sözü söylemem gerekiyor mu?
Konuştuğum kişinin hakkını gözetiyor muyum?
Bu söz bir sorunu çözecek mi, yoksa yeni bir kırgınlık mı doğuracak?
Eğer söylenen söz gerçeğe hizmet etmiyor, bir sorunun çözümüne katkı sağlamıyor ve yalnızca bir insanı küçük düşürmeye yarıyorsa susmak, çoğu zaman konuşmaktan daha değerlidir.
Elbette her eleştiri dedikodu değildir. Bir yanlışın düzeltilmesi, bir haksızlığın önlenmesi veya bir zararın engellenmesi için gerekli konuşmalar yapılabilir. Ancak bunun yolu, söylentileri yaymak değil; gerçeği araştırmak, ölçülü davranmak ve sorunu uygun kişilerle açıkça konuşmaktır.
Her gülümseyen dost, her susan düşman değildir
İnsan hayatında yapılan en büyük hatalardan biri, duyulan her söze inanmak ve her olumsuzluğu kesin bir gerçek olarak kabul etmektir.
Birisi gelip, “Senin hakkında şöyle konuştu,” dediğinde hemen öfkelenmek, o kişiye karşı cephe almak veya duyduğumuz sözü başkalarına aktarmak doğru bir yaklaşım değildir. Çünkü söz, bir ağızdan başka bir ağıza geçerken değişebilir. Anlamından koparılabilir, yanlış anlaşılabilir veya kişisel yorumlarla farklı bir hâle getirilebilir.
Bazen bir insanın söylemediği bir söz, ona söylenmiş gibi aktarılır. Bazen de bir konuşmanın yalnızca bir bölümü duyulur ve geriye kalan kısım bilinmeden hüküm verilir.
Bu nedenle olgun insan, duyduğu her sözün peşinden koşmaz. Önce olayın aslını öğrenmeye çalışır. Gerekirse ilgili kişiyle doğrudan, sakin ve saygılı bir şekilde konuşur.
Unutulmamalıdır ki dedikoduyu yapan kadar, dedikoduyu sorgulamadan kabul eden kişi de insanlar arasındaki güvensizliğin büyümesine katkıda bulunabilir.
Her insanın düşüncesi, niyeti ve davranışı aynı değildir. Bu nedenle herkese körü körüne güvenmek ne kadar yanlışsa, yaşanan bir olumsuzluktan sonra herkesten şüphe etmek de o kadar yanlıştır.
İnsanın yapması gereken, kalbini bütünüyle kapatmak değil, güvenini akıl ve tecrübeyle birlikte kullanmayı öğrenmektir.
Başkasının kusurunu arayan, kendi kusurunu unutur
Toplumumuzda zaman zaman öyle bir anlayışla karşılaşıyoruz ki insanlar kendi hatalarını görmek yerine başkalarının eksiklerini anlatmaya daha fazla zaman ayırıyor.
Birinin yanlışını bulmak kolaydır. Bir davranışını eleştirmek, bir sözünü gündeme getirmek, geçmişte yaptığı bir hatayı yeniden hatırlatmak birkaç dakikalık iştir. Ancak insanın kendi kusurunu kabul etmesi, hatasını itiraf etmesi ve kendisini düzeltmek için çaba göstermesi gerçek bir olgunluk ister.
Çünkü insanın kendisiyle yüzleşmesi, başkasını eleştirmesinden çok daha zordur.
Kimi insanlar başkalarının kusurlarını anlatarak kendilerini daha iyi göstermeye çalışır. Bir başkasının hatasını büyütürken kendi yanlışlarını küçültür. Kendi eksiklerini görmezden gelirken başkasının en küçük hatasını bile gündem hâline getirir.
Oysa başkasının kusurunu anlatmak, insanı kusursuz yapmaz. Bir başkasını küçültmek de insanın değerini artırmaz.
İnsan, başkasının yanlışını gördüğünde önce kendi davranışlarını gözden geçirmelidir. Çünkü herkes hata yapabilir. Herkes yanlış kararlar alabilir, kırıcı sözler söyleyebilir ve sonradan pişman olacağı davranışlarda bulunabilir.
Önemli olan hatasız görünmek değil, hata yaptığında bunu kabul edebilmek ve düzeltmek için samimi bir gayret göstermektir.
İnsanın büyüklüğü, başkalarını ne kadar eleştirdiğiyle değil, kendi kusurlarıyla ne kadar yüzleşebildiğiyle ölçülür.
Kıskançlık ve çıkar ilişkileri dostlukları nasıl tüketiyor?
İnsanların arkasından konuşmasının nedenlerinden biri de kıskançlıktır.
Bir insanın başarısı, çalışkanlığı, toplum içindeki itibarı veya gördüğü takdir bazı kişilerde rahatsızlık oluşturabilir. Başkasının ilerlemesini kendi gerilemesi gibi görenler, onun başarısını küçümsemeye ve değerini azaltmaya çalışabilir.
Oysa bir insanın yükselmesi, başka bir insanın alçalması anlamına gelmez. Başkasının başarısı bizim değerimizi eksiltmez. Herkesin emeği, yeteneği, imkânı ve hayat mücadelesi farklıdır.
Bir başkasının başarısını kıskanmak yerine ondan ders çıkarmak, insanı geliştiren bir tutumdur. Başkasının emeğini küçümsemek yerine kendi emeğine odaklanmak, insanın yolunu aydınlatır.
Bazen de çıkar ilişkileri dostluk görüntüsünün arkasına saklanır. İşler yolunda giderken insanlar birbirine yakın durur. Ortak menfaatler devam ettiği sürece güzel sözler söylenir. Fakat çıkarlar çatıştığında eski dostluklar unutulur, geçmişte paylaşılan sırlar konuşulmaya başlanır ve bir zamanlar değer verilen insanlar kolayca gözden çıkarılır.
Böyle bir durumda insan kendisine şu soruyu sormalıdır: Biz gerçekten dost muyduk, yoksa aynı çıkarın etrafında mı buluşmuştuk?
Gerçek dostluk, yalnızca şartlar elverişli olduğunda devam eden bir ilişki değildir. Menfaatlerin değişmesiyle ortadan kaybolan yakınlık, çoğu zaman sağlam bir dostluğun değil, geçici bir birlikteliğin göstergesidir.
İnsan kendi hayatını güzelleştirmeye, üretmeye, öğrenmeye ve gelişmeye yöneldiğinde başkalarının arkasından konuşmaya ayırdığı zaman da anlamını yitirir. Çünkü kendisini geliştiren insan, enerjisini başkasını küçültmek için değil, kendi yolunu aydınlatmak için kullanır.
Gerçek dost, yanlışını yüzüne söyler
Gerçek dostluk, her söylenene katılmak veya her davranışı onaylamak değildir. Bazen dost, insanın görmek istemediği bir gerçeği ona anlatır. Yanlış yaptığında uyarır, hatalı bir karar verdiğinde karşı çıkar ve zarar görmesini engellemek için düşüncelerini açıkça ifade eder.
Ancak gerçek dost bunu yaparken insanın onurunu korur.
Bir insanın yanlışını düzeltmek amacıyla konuşmakla, o yanlışı başkalarına anlatarak insanı küçük düşürmek arasında büyük bir fark vardır.
Biri iyiliği amaçlar, diğeri çoğu zaman itibarı zedelemeye hizmet eder. Biri çözüm arar, diğeri sorunu büyütür. Biri insanın gelişmesini ister, diğeri onun hatasını sürekli gündemde tutarak kendisine üstünlük sağlamaya çalışır.
Gerçek dost, bir insanın hatasını onun aleyhine kullanmak için beklemez. Bir yanlış gördüğünde uygun bir zamanda, uygun bir dille konuşur. Karşısındaki insanı herkesin önünde utandırmak yerine, kendisini toparlamasına yardımcı olur.
Dost dediğimiz kişi bizim her düşüncemize katılmak zorunda değildir. Ancak anlaşmazlık yaşadığımızda bile saygıyı koruyabilmelidir.
Çünkü dostluğun değeri, yalnızca güzel günlerde söylenen sözlerle değil, zor zamanlarda sergilenen davranışlarla ortaya çıkar.
İnsan söylediği sözün sorumluluğunu taşımalıdır
Dil, insanın elindeki en güçlü araçlardan biridir. Güzel bir söz kırılmış bir gönlü onarabilir, umudunu kaybetmiş bir insana güç verebilir ve iki insan arasındaki mesafeyi ortadan kaldırabilir.
Buna karşılık düşünmeden söylenen bir söz, yıllarca süren dostlukları zedeleyebilir. Bir aile içinde kırgınlıklara, bir iş ortamında güvensizliğe, bir toplulukta ayrışmaya neden olabilir.
İnsan bazen konuşurken kelimelerin ağırlığını fark etmez. Birkaç cümleyle başkasının onurunu incitebileceğini, bir dostluğun temelini sarsabileceğini veya hiç tanımadığı insanların bir kişi hakkında yanlış düşünmesine neden olabileceğini hesaba katmaz.
Oysa söz ağızdan çıktıktan sonra kontrolümüzden çıkabilir. Başka insanlara ulaşır, farklı biçimlerde aktarılır ve bazen hiç düşünülmeyen sonuçlar doğurur.
Bu yüzden konuşmadan önce düşünmek, söyledikten sonra pişman olmaktan daha değerlidir.
Özellikle bir insanın bulunmadığı ortamlarda onun hakkında konuşurken daha dikkatli davranmak gerekir. Çünkü orada olmayan insan, kendisini savunma ve yanlış anlaşılmayı düzeltme imkânına sahip değildir.
Vicdan sahibi insan, karşısında bulunmayan kişinin de hakkını gözetir. Bir başkasının yokluğunu fırsata dönüştürmez; aksine onun bulunmadığı ortamda daha adil olmaya çalışır.
İşte ahlakın gerçek sınavı burada başlar.
Susmak her zaman korkaklık değildir
Hakkında konuşulduğunu duyan bir insanın öfkelenmesi, üzülmesi ve hayal kırıklığı yaşaması doğaldır. İnsan, kendisine yapılan haksızlığa karşı sesini yükseltmek ve gerçeği anlatmak isteyebilir.
Ancak her söze cevap vermek, her tartışmaya katılmak ve her iddianın peşinden koşmak zorunda değildir.
Bazen susmak, insanın kendi huzurunu korumasıdır. Bazen gereksiz bir tartışmanın içine girmemek, bazen de karşısındaki kişinin davranışlarını gözlemleyerek mesafesini belirlemek en doğru seçimdir.
Fakat susmak, haksızlığı kabul etmek anlamına da gelmez.
Bir insanın onuruna, emeğine veya itibarına zarar veren ciddi bir durum söz konusuysa gerçeği açıklamak, yanlış bilgileri düzeltmek ve gerektiğinde hakkını uygun yollarla aramak önemlidir.
Burada belirleyici olan, verilen tepkinin ölçüsüdür.
Bir haksızlığa karşı dururken başka bir haksızlığa düşmemek gerekir. Birinin dedikodusuna karşılık başka bir dedikodu üretmek, yaşanan sorunu çözmek yerine büyütür.
İnsan kendi karakterini, başkasının yanlış davranışlarına göre şekillendirmemelidir.
Biri arkanızdan konuşuyor diye siz de onun arkasından konuşmak zorunda değilsiniz. Biri sizi küçültmeye çalışıyor diye siz de başkasını küçültmek zorunda değilsiniz.
İnsanın asıl gücü, kendisine yapılan yanlışa rağmen kendi doğrularını koruyabilmesidir.
Toplumun huzuru, dilin temizliğiyle başlar
Dedikodu yalnızca iki insan arasındaki özel bir mesele değildir. Zamanla aileleri, arkadaş çevrelerini, iş yerlerini, dernekleri ve toplumsal birliktelikleri etkileyen bir soruna dönüşebilir.
Aile içinde bir kişinin söylediği söz, başka bir kişiye farklı aktarılırsa kardeşler arasında kırgınlıklar doğabilir. İş yerinde çalışanlar birbirlerinin arkasından konuşmaya başlarsa iş birliği zayıflar. Bir dernekte veya toplulukta söylentiler yayılırsa ortak amaçlar unutulur, insanlar birbirine karşı kuşkuyla yaklaşır.
Birlikte üretmek, dayanışmak ve ortak hedefler etrafında buluşmak isteyen insanların en çok dikkat etmesi gereken konulardan biri, birbirlerine duydukları güvendir.
Güvenin olmadığı yerde samimiyet azalır. Samimiyetin azaldığı yerde insanlar düşüncelerini açıkça ifade edemez. Herkes, söylediklerinin başka ortamlarda kendisine karşı kullanılabileceğinden endişe duymaya başlar.
Böyle bir ortamda birlikten söz etmek kolay, birlik içinde yaşamak ise zorlaşır.
Oysa anlaşmazlıklar, insan ilişkilerinin doğal bir parçasıdır. Her insan aynı düşünceye sahip olmayabilir. Farklı fikirler, doğru bir iletişim kurulduğunda gelişmenin ve öğrenmenin kapısını açabilir.
Bir sorun varsa konuşulmalı, bir yanlışlık varsa düzeltilmeli, bir anlaşmazlık varsa çözüm aranmalıdır. İnsanları birbirine düşürmek yerine bir araya getiren, kırgınlıkları büyütmek yerine azaltan bir anlayış geliştirilmelidir.
Çünkü bir topluluğu ayakta tutan yalnızca ortak hedefler değil; güven, dürüstlük, vefa ve karşılıklı saygıdır.
İnsan yokken de insan kalabilmek
Bir insanın gerçek karakterini anlamak için yalnızca yüzümüze karşı söylediklerine bakmak yeterli değildir. Başkalarının yokluğunda nasıl konuştuğu, kendisine emanet edilen sırları koruyup korumadığı ve bir başkasının hakkını nasıl gözettiği de önemlidir.
Bununla birlikte, hiç kimseyi tek bir davranışla bütünüyle yargılamak da doğru değildir. İnsan hata yapabilir, öfkesine yenilebilir veya düşünmeden bir söz söyleyebilir. Önemli olan, yanlışını fark ettiğinde bunu kabul etmesi, özür dilemesi ve davranışını düzeltmek için çaba göstermesidir.
Çünkü ahlak, hiç hata yapmamak kadar, hata yaptığında sorumluluk alabilmeyi de gerektirir.
İnsan kendisine dönüp şu soruları sormalıdır:
Ben başkalarının arkasından nasıl konuşuyorum?
Bir insanın özelini başkasına anlatırken onun güvenini düşünüyor muyum?
Duyduğum her sözü araştırmadan kabul ediyor muyum?
Kendi kusurlarımı görmek için de aynı çabayı gösteriyor muyum?
Bir başkasının hatasını düzeltmeye mi çalışıyorum, yoksa onu küçük düşürmekten mi hoşlanıyorum?
Bu sorular, insanın kendi vicdanıyla yüzleşmesine yardımcı olabilir.
Çünkü insan başkalarının davranışlarını değiştiremese de kendi sözlerini, tutumunu ve kararlarını değiştirebilir. Herkesin karakterini yönetemeyiz; ancak kendi karakterimizin sorumluluğunu taşıyabiliriz.
Güven bir hazinedir; kaybetmek kolay, kazanmak zordur
İnsan ilişkilerinde güven, zaman içinde oluşur. Bir insanın sözüne inanmak, davranışlarına güvenmek ve kendisini onun yanında rahat hissetmek için çoğu zaman pek çok güzel deneyim yaşamak gerekir.
Ancak bu güven, düşünmeden söylenen tek bir sözle bile sarsılabilir.
Bir insanın özelini başkalarına anlatmak, ona ait bir sırrı sohbet malzemesi yapmak veya arkasından gerçek dışı sözler söylemek, yalnızca o an yaşanan bir kırgınlığa neden olmaz. Aynı zamanda gelecekte kurulabilecek ilişkilerin de önüne engel koyabilir.
Güvenini kaybeden insan, bir sonraki dostluğunda daha temkinli davranabilir. Her sözü ölçüp tartabilir, kendisini açmakta zorlanabilir ve yeni insanlara karşı mesafeli olabilir.
Bu nedenle insanın yalnızca kendi rahatını değil, davranışlarının başkaları üzerindeki etkisini de düşünmesi gerekir.
Bir insanın güvenini kazanmak istiyorsak onun yanında iyi görünmekle yetinmemeliyiz. O yokken de onun hakkını korumalı, sırlarını saklamalı ve hakkında konuşurken adaletli davranmalıyız.
Çünkü gerçek güven, insanın yanında bulunmadığımız zamanlarda da devam eden dürüstlüktür.
Bırakın herkes kendi karakterini anlatsın
Hayat, başkalarının ne söylediğini takip etmekle, kimin ne düşündüğünü araştırmakla ve her sözün peşinden koşmakla geçmeyecek kadar değerlidir.
İnsan ömrünü dedikoduların içinde tüketmek yerine iyilik yapmaya, güzel söz söylemeye, üretmeye, öğrenmeye ve gönüller kazanmaya ayırmalıdır.
Elbette arkanızdan konuşanlar olabilir. Sizi yanlış anlayanlar, sözlerinizi çarpıtanlar veya hakkınızda düşünmeden hüküm verenler de çıkabilir. Herkesin düşüncesini değiştirmek mümkün değildir. Her insana kendinizi anlatmak, her söylentiye cevap vermek ve her yanlış anlaşılmayı ortadan kaldırmak da her zaman mümkün olmayabilir.
Ancak kendi davranışlarınızı, sözlerinizi ve duruşunuzu kontrol etmek sizin elinizdedir.
Doğru bildiğiniz yolda yürüyün. Haksızlık karşısında hakkınızı arayın. Gerektiğinde mesafenizi belirleyin. Fakat başkasının yanlış davranışı yüzünden kendi vicdanınızı ve karakterinizi kaybetmeyin.
Bir insanın arkanızdan konuşması, sizin değerinizi belirlemez. Sizin değerinizi belirleyen; nasıl yaşadığınız, insanlara nasıl davrandığınız, verdiğiniz sözleri ne kadar tuttuğunuz ve zor zamanlarda nasıl bir duruş sergilediğinizdir.
Bazen insan, kendisini anlatmak yerine davranışlarının konuşmasına izin vermelidir. Zaman, birçok sözün doğruluğunu veya yanlışlığını ortaya çıkarabilir. Ancak bu, haksızlık karşısında her zaman sessiz kalmak demek değildir. Gerçeği gerektiğinde anlatmak, fakat gereksiz tartışmaların içine sürüklenmemek gerekir.
Kendi karakterinizi koruyun; çünkü insanın en kıymetli servetlerinden biri, başını yastığa koyduğunda vicdanıyla huzur içinde olabilmesidir.
Son söz: Yüzüne gülmek değil, yokluğunda da hakkını korumak insanlıktır
Bir insanın arkasından konuşarak onu küçülttüğünü sananlar, aslında kendi davranışlarının da bir değerlendirmeye tabi olduğunu unutmamalıdır. Başkasının kusurunu anlatmak insanı kusursuz yapmaz. Başkasını incitmek insanı değerli kılmaz. Bir insanın itibarını zedelemek, kişinin kendi itibarını yükseltmez.
İnsan, başkasının hayatına gölge düşürmek yerine kendi hayatına ışık katmayı öğrenmelidir.
Gelin, dilimizi dedikodudan, gönlümüzü kıskançlıktan, davranışlarımızı ikiyüzlülükten uzak tutmaya çalışalım. Birbirimizin arkasından konuşmak yerine yüz yüze konuşmayı, yargılamak yerine anlamayı, kırmak yerine onarmayı öğrenelim.
Bir insanın hatası varsa uygun bir dille kendisine söyleyelim. Bir yanlış anlaşılma varsa gerçeği araştıralım. Bir gönül kırılmışsa onu onarmak için gayret gösterelim. Çünkü insan olmak, yalnızca kendimiz için doğruyu istemek değil, başkalarının hakkını da gözetebilmektir.
Unutmayalım: Herkesin yüzüne gülmek mümkündür; fakat herkesin yokluğunda adaletli davranmak gerçek bir karakter meselesidir.
İnsanın değeri, arkasından kaç kişinin konuştuğuyla değil, hayatında kaç gönüle dokunduğuyla anlaşılır.
Gerçek dostluk, bir insanın yanında onu övmek değil, yokluğunda da onun hakkını koruyabilmektir.
Çünkü insanlık, yalnızca yüz yüze gösterilen bir nezaket değil; insan yokken de sürdürülen bir vicdan meselesidir.
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.