UNUTTUK… TEŞEKKÜR ETMEYİ, ÖZÜR DİLEMEYİ, BİRBİRİMİZİ ARAMAYI… HATTA KENDİMİZİ!
İnsanlık teknolojiyle ilerledi, iletişim araçları çoğaldı ama gönüller arasındaki mesafeler hiç olmadığı kadar büyüdü.Eskiden bir insanın hatırını sormak için kapısına gidilirdi. Bir dostun sesi özlendiğinde telefonun başına geçilir, saatlerce sohbet edilirdi. Bir büyüğün eli öpülür, bir komşunun hâli hatırı sorulur, bir arkadaşın derdi paylaşılırdı. Küçücük bir teşekkür insanın gönlünü alır, samimi bir özür nice kırgınlığın önüne geçerdi.Şimdi ne oldu bize?Telefonlarımız akıllandı, hayatımız dijitalleşti, iletişim araçlarımız çoğaldı ama birbirimizle iletişim kurmayı unuttuk. Binlerce insanın fotoğrafına bakıyor, yüzlerce paylaşımı beğeniyor, her gün onlarca mesaj alıp gönderiyoruz. Fakat bazen en yakınımızdaki insanın nasıl olduğunu bile bilmiyoruz.Bir teşekkür etmeyi unuttuk. Bir hata yaptığımızda özür dilemeyi gurur meselesi hâline getirdik. Uzun zamandır aramadığımız dostlarımızı, hâlini sormadığımız akrabalarımızı, sesini duymaya hasret kaldığımız arkadaşlarımızı unuttuk. Hatta bazen kendimizi bile unuttuk!Oysa teşekkür etmek insanı küçültmez, aksine büyütür. Özür dilemek yenilmek değildir; insanın kendi hatasıyla yüzleşebilmesidir. Birini aramak, ona değer verdiğimizi göstermenin en sade yoludur. Bir mesaj yazmak, bazen kilometrelerce uzaklıktaki iki yüreği birbirine yaklaştırır.Peki, neden bu kadar zorlaştı bütün bunlar?Belki de hayatı gereğinden fazla hızlandırdık. Her yere yetişmeye çalışırken kendimize yetişemez olduk. İş, güç, geçim derdi, günlük telaşlar ve bitmek bilmeyen sorumluluklar arasında insan olmanın en güzel taraflarını geride bıraktık.Herkes meşgul, herkes yorgun, herkesin kendince bir telaşı var. Ama nedense kimsenin kimseye ayıracak beş dakikası yok.Bir dostumuzun telefonunu görünce, “Sonra ararım” diyoruz. Sonra o telefonun üzerinden günler, haftalar, aylar geçiyor. Bir mesaj yazmayı düşünüyoruz ama erteliyoruz. Bir gönül almayı istiyoruz ama gururumuza yeniliyoruz. Bir teşekkür etmeyi aklımızdan geçiriyoruz ama dilimize getirmiyoruz.Sonra bir gün bakıyoruz ki araya mesafeler girmiş. Eskiden her gün konuştuğumuz insanlar yabancılaşmış. Birlikte güldüğümüz, dertleştiğimiz, aynı sofrada ekmeğimizi paylaştığımız dostlarımızla birbirimize söyleyecek söz bulamaz olmuşuz.İnsan bazen uzaklara gitmez, sadece birbirinden uzaklaşır.GURURUMUZ BÜYÜDÜ, GÖNÜLLERİMİZ KÜÇÜLDÜBugün en büyük sorunlarımızdan biri de özür dilemeyi bir zayıflık olarak görmemiz.Herkes haklı olmak istiyor. Kimse hatasını kabul etmek istemiyor. Kıran da haklı, kırılan da haklı olduğunu düşünüyor. Bir kelime yüzünden yıllarca süren dostluklar sona eriyor. Oysa bazen bir tek cümle her şeyi değiştirebilir:”Affet, seni kırmak istememiştim.”Ne kadar zor olabilir ki?Ama gurur, sevgiden daha fazla yer kaplamaya başladığında insanlar birbirlerine yaklaşmak yerine uzaklaşmayı tercih ediyor. Bir özürle çözülebilecek meseleler, yıllarca taşınan kırgınlıklara dönüşüyor.Unutmayalım ki hayat, kimin haklı çıktığını ispatlamak için harcanamayacak kadar kısa. Bazen haklı olmaktan vazgeçmek, bir insanı kaybetmemekten çok daha değerlidir.TEKNOLOJİ BİZİ BİRLEŞTİRDİ Mİ, YOKSA YALNIZLAŞTIRDI MI?Elimizde dünyanın bütün imkânları var. Bir tuşla dünyanın öbür ucundaki insana ulaşabiliyoruz. Görüntülü konuşabiliyor, fotoğraf paylaşabiliyor, saniyeler içinde haberleşebiliyoruz.Fakat aynı evde yaşayan insanlar bile bazen birbirlerinin yüzüne bakmadan saatler geçiriyor.Aynı sofrada oturuyoruz ama gözlerimiz telefonda. Bir araya geliyoruz ama herkes başka bir dünyanın içinde. Sohbetlerimiz kısalıyor, dinleme alışkanlığımız kayboluyor. İnsanlar konuşuyor ama birbirini duymuyor.Sosyal medyada yüzlerce arkadaşımız var, fakat derdimizi anlatabileceğimiz gerçek bir dost bulmakta zorlanıyoruz.Bir fotoğrafın altına kalp bırakmak kolay, ama bir insanın kalbine dokunmak emek istiyor. Bir paylaşımı beğenmek kolay, ama bir dostun derdini dinlemek sabır istiyor.Teknoloji kötü değil. Onu nasıl kullandığımız önemli. Asıl mesele, teknolojinin hayatımızı kolaylaştırırken insanlığımızı gölgede bırakmasına izin vermemektir.PEKİ, KENDİMİZİ NE ZAMAN UNUTTUK?Belki de en acı tarafı bu…Herkesi memnun etmeye çalışırken kendimizi ihmal ettik. Başkalarının beklentilerine yetişirken kendi hayallerimizi erteledik. Sürekli bir şeylerin peşinden koştuk ama neyin peşinde olduğumuzu sorgulamayı unuttuk.Ne zaman kendimizle baş başa kaldık? En son ne zaman bir ağacın gölgesinde oturup hayatı düşündük? Ne zaman bir dostla çıkarsız, hesapsız, beklentisiz sohbet ettik? Ne zaman bir kitabın sayfalarında kaybolduk, bir şiirin mısralarında kendimizi bulduk?Hep bir yerlere yetişiyoruz ama kendimize geç kalıyoruz.Oysa insanın kendisine de bir teşekkür borcu var. Bunca yorgunluğa, bunca mücadeleye rağmen ayakta kalabildiği için… Bunca kırgınlığa rağmen sevmekten vazgeçmediği için… Bunca zorluğa rağmen yarına umutla bakabildiği için…Kendimizi de ihmal etmeyelim. Biraz dinlenelim, biraz düşünelim, biraz okuyalım, biraz üretelim. Sevdiklerimize olduğu kadar kendi ruhumuza da zaman ayıralım.HAYATIN EN GÜZEL KELİMELERİNİ YENİDEN HATIRLAYALIMBelki de yeniden öğrenmemiz gereken çok şey yok. Sadece unuttuğumuz güzellikleri hatırlamamız gerekiyor.Birine iyilik yapıldığında “Teşekkür ederim” demeyi…Bir hata yaptığımızda “Özür dilerim” diyebilmeyi…Bir dostumuzu özlediğimizde gurura kapılmadan telefon açmayı…Bir büyüğümüzün hatırını sormayı…Bir çocuğun başını okşamayı…Bir komşunun kapısını çalmayı…Bir insanın derdini gerçekten dinlemeyi…Ve en önemlisi, insan olduğumuzu unutmamayı…Çünkü hayatın gerçek zenginliği sahip olduklarımız değil, hayatımıza dokunan insanlardır. Ne kadar çok paramız, ne kadar büyük makamlarımız, ne kadar çok takipçimiz olursa olsun; gönülden bir “Nasılsın?” diye soran insanın yerini hiçbir şey tutamaz.Unutmayalım, bir gün telefonlarımız susacak, bildirimlerimiz bitecek, günlük telaşlarımız geride kalacak. Geriye yaşadığımız güzel anılar, kurduğumuz dostluklar ve insanların yüreğinde bıraktığımız izler kalacak.Son sözüm şudur:Bugün bir dostunuzu arayın. Uzun zamandır konuşmadığınız bir yakınınıza mesaj gönderin. Size yapılan bir iyilik için teşekkür edin. Kırdığınız birinden özür dileyin. Bir gönül alın. Bir hatır sorun.Bunları yapmak için özel bir gün, bayram veya kutlama beklemeyin.Çünkü insanın insana ihtiyacı var. Sevgiye, saygıya, samimiyete ve hatırlanmaya ihtiyacı var.Gelin, hayatın hızına kapılıp insanlığımızı kaybetmeyelim. Birbirimize yabancılaşmayalım. Gururumuzu biraz azaltıp sevgimizi çoğaltalım.Teşekkür etmeyi yeniden öğrenelim. Özür dilemeyi erdem bilelim. Dostlarımızı aramayı ertelemeyelim. Ve en önemlisi, kendimizi unutmayalım.Çünkü dünya, birbirini hatırlayan insanların sayesinde güzelleşir.İnsan olmak, sadece yaşamak değil; birbirimizin hayatına güzel bir iz bırakabilmektir.
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.