Frank Guru tarafından

Bunu bu gece karanlıkta okuyanlar,
mücadeleyi kaybetmiş olsam da, beni konuşurken duyun.
Onaramadığım bedenden,
her gün uyanıp bir son bulamamaktan yoruldum.

Gülümseyip hiçbir şey anlamamaktan,
hayatın sürekli süzdüğü her sahte neşeden yoruldum.
Her zaman yanlış kişi olmaktan,
hiçbir şeyin yapılmadığı günlerde nefes almaktan yoruldum.

Gülümsememi, getirebileceği ışığı,
her şeye kısık gözlerle bakan dört gözümü özleyeceksiniz.
Kısa, çatlak ve berrak kahkahamı,
sevdiğimiz odaları yumuşatma biçimini özleyeceksiniz.

Yürüyüşümü, ayaklarımın ritmini,
hayatı tatlı kılmaya çalışan o küçük cüretkarlığımı özleyeceksiniz.
Ellerimi, kokumu, küçük çekiciliğimi,
sessizliği güvenli ve sıcak hissettirme biçimimi özleyeceksiniz.

Başka sebepler de var, takırdatıp gıcırdatıyor:
kalbim, içi boş bir çekiç, paslanmış ve kör;
şekerden erimiş dikişlerim, tükenmiş dayanıklılığım,
prostatımın özel avı, sessizce bükülmüş.

Kanlı morluklarım, pıhtılaşmış ve kırmızı,
kafamın evindeki kataloglanmış çatlaklarım.
Görünmeden içeri sızan tüm altta yatan rahatsızlıklar,
arada aşınan yorgunluğun mimarisi.

Tartışma, ısrar etme,
Karşı koyamayacağın bu gerçekle gidiyorum.
Küçük şeyleri sakla: fotoğraf, şaka, çatlak fincan,
kahkaha, sözler, vazgeçtiğim aşk.

Bu benim son sadeliğim, sessizliğim, yakınlığım,
Hayatın hâlâ dayattıklarına verecek hiçbir şeyim kalmadı.
Hiçbir mucize beklemiyor, hiçbir yarın yükselmeyecek,
sadece bitkin gözlerle görülen son.

Elveda, gösterişsiz, son cümlesiz,
Bu dünyayı, onun sönük ışığını ve benimkini terk ediyorum.

Ve soruyorum, cevap hiç gelmese de:
Kazandığım sessizliği kimse fark edecek mi?
Günlerimin şeklini kimse hatırlayacak mı?
Bu görünmez yollarla beni özleyecek biri olacak mı?
Hiçbir şey mi, geride bıraktığım hikaye,
bir gölge, bir fısıltı, aklımda bir parça mı?

Aldığım son nefesle tekrar soruyorum:
Hiç hayatta mıydım, yoksa sadece geçip giden bir hayalet miydim?
Kahkaham yankılandı mı, gözlerim hiç parladı mı?
Gülümsemem bana ait miydi, yoksa sadece ödünç alınmış bir zaman mıydı?
Hiç burada mıydım -gerçekten, tam ve canlı olarak mı,
yoksa asla hayatta kalamayacak bir hayatın gölgesi miydim?


I WAS NEVER ALIVE

By Frank Guru

You who read this in the dark tonight,
hear me speak, though I have lost the fight.
I am tired of the body I cannot mend,
of waking each day and finding no end.

I am tired of smiling and never meaning,
of every false joy that life keeps screening.
I am tired of always being the wrong one,
of breathing through days where nothing is done.

You will miss my smile, the light it could bring,
my four eyes that squinted at everything.
You will miss my laughter, short, cracked, and clear,
the way it could soften the rooms we held dear.

You will miss my walk, the rhythm of my feet,
the small swagger that tried to make life sweet.
You will miss my hands, my smell, my small charm,
the way I made silence feel safe and warm.

There are other reasons that rattle and grind:
my heart, a hollow hammer, rusted and blind;
my sugar-sapped seams, my stamina spent,
my prostate’s private quarry, quietly bent.

My blood-bound bruises, clotted and red,
my catalogued cracks in the house of my head.
All underlying ailments that crept in unseen,
the architecture of fatigue that wears between.

Do not argue, do not try to insist,
I leave with this truth you cannot resist.
Keep the small things: photograph, joke, chipped cup,
the laughter, the words, the love I gave up.

This is my last plainness, my quiet, my close,
I have nothing left for what life still imposes.
No miracle waits, no tomorrow will rise,
only the end seen through exhausted eyes.

Goodbye, without flourish, without final line,
I leave this world, its faint light, and mine.

And I ask, though the answer comes none:
Will anyone notice the silence I’ve won?
Will anyone remember the shape of my days?
Will anyone miss me in these invisible ways?
Is it nothing, the story I leave behind,
a shadow, a whisper, a fragment in mind?

I ask again, with the last breath I’ve drawn:
Was I ever alive, or just a ghost passing on?
Did my laughter echo, my eyes ever shine?
Was my smile my own, or only borrowed time?
Was I ever here—truly, fully, and alive,
or only a shadow of life that could never survive?


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin