Kalbim çıplak bir şekilde hissetmeye cesaret ettiğinde, aklım neden buna zayıflık diyordu? Tüm varlığımı acımayla çözdüğümde,
tek bir fısıltı bile aksini ima etmedi
Sonra fark ettim
Bu, kendi kendime karşı dünyamdı, öyle bir şekilde dövülmüş bir savaştı ki, her iki kanlı yolu da kaybediyorum

Zifiri karanlık gecelerde bir dizi zihinsel trajediyle boğulmuş uzun, kasvetli günler
İçsel yıkımı serbest bırakırken öz bakımı öğrenmedim
Kendi çığlık atan ruhum, utanç içinde öfkemi körüklemek için tezahür etti
Birdenbire, sadece boğazımı yoklayan duyguları hissettim

Rüzgarların taşımayı reddettiği aynı ikilemi yeniden yaşamak için kaç tane renkli maske çıkardım
Böylece, sonsuz rahatlamanın son hapı boğazımdan aşağı şarkı söylediğinde sarhoş ve memnundum
Ama
İşte o zaman dünya acımı alkışladı ve onunla dans etmeyi öğrendim

Ölümün eşiğinde fısıldadı “Yıkılmadın, sadece kimsenin nefes almaya cesaret edemeyeceği şekilde yeniden inşa ediyorsun”
Bana güven Şimdi her gözyaşı meydan okumayı haykırıyor
Her yarık kanayan gülümseme, direnç
Çünkü içimdeki suçluluk duygusuna, insanlık dışı olduğunda çığlık atmayı öğrettim
Bu yüzden şimdi acımla kahve içiyorum, kederimle kahkahalar atıyorum

Hâlâ intihar düşünceleriyle boğulmuş bir zihnim olsa da
Kendime söz veriyorum
Bir daha denemeyeceğim… paha biçilmez bir hayata son vermeyi
Çünkü
Böyle büyük destekçilerim ve duygusal olarak harmanlanmış insanlarla
Yaşamayı öğrendim
Hayatıma Son Vermeyi unuttum
Ben de hâlâ buradayım

✍🏼 Tinodaishe Ganda


I’M STILL HERE TOO

Why did my mind term it weakness when my heart dared to feel nakedly?
When I unraveled my whole being in pity ,
not a single whisper suggested otherwise
Then I realised
It was my world against my own self , a war forged in such a way that l lose either bleeding ways

Long dreary days suffocated by series of mental tragedy in pitch black nights
I unlearned self care whilst unleashing inner destruction
My own screaming soul manifested, just to fuel my rage in disgrace
All of a rush sudden , I felt only the throat groping emotions

How many colourful masks did l shed, just to relive the same predicament the winds refused to carry
So l was intoxicated and content when the last pill of eternal relief sang down my throat
But
That’s when the world clapped for my pain , and I learned to dance through it

At death’s doorstep he whispered “you aren’t broken,just rebuilding in ways noone dares to breathe in “
Trust me , now each tear screams defiance
Every slit bleeding smile, resilience
For l taught my inner guilt child to scream when it becomes inhuman
So now I have coffee with my pain, paint hues in laughter with my grief

Though I still have a suffocated mind of suicidal thoughts
I promise myself
I won’t try again ….to end a priceless life
Because
With so a great supporters and emotionally blended people
I learnt to live
I unlearned to End my Life
I’m still Here too

✍🏼 Tinodaishe Ganda


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin