Ben enkazın altında kalan küçük bir kız çocuğuyum
Acılarım ve kederlerim bana dost ve sırdaş
Ne mutluluğu bilirim nede nerden sevineceğimi
Çünkü kapalı bir kafes içinde besledim acılarımı ve kederlerimi
Yüreğime batan dikenlerden hissederek yaşadım onları…
Şimdi önümde ışığı nerden geleceği belli olmayan kapkaranlık deryalar içinde süzülüyorum bir gölge oyunu gibi
Yağmur damlaları bile üzüntüme ve acılarıma ortakken, tesellilerin nerden geleceğini idrak edemiyorum artık
Çünkü ben enkazın altında yaşayan küçük bir kız çocuğuyum artık .

Türkan ŞENGÜLER

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: