Her zaman hüzünlü bakardı kadın

O mahmur gözleriyle başına gelecekleri bilircesine atardı bakışını

Sanılırdı ki ,hüzünde onunla beraber yaratıldı

Elleri onu taşırcasına alırdı rengini

Öyle bir yürüyüşün vardı ki kadın

Mutluluğu ararcasına

Kalbine ilmek ilmek dokuduğun kaldırım taşları

Belkide dile gelmek isterdi sitemin karşısında

Kalbin mutsuzluğu öyle sahiplenmişti ki kadın

Onsuz nefes alamazcasına dolardın koynuna

Bırakma kadın bırakma sakın

Ellerini hüznün ellerinden

Belki de sen onun için yaratıldın.

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: