Deliler gün ışığını severler
Tutarlar masmavi gökyüzünü ikiye ayırırlar
Yüzüne rüzgar değer
Korkularından çenesi düşer
Bir uçurum bulur kenarında köşesinde açarlar
Ve bilirlermiş;
Varoluş acı,
Varoluş sancılı.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın