Bir akşam yemeğiydi son tabakta
Hüzün vardı öpülmemiş dudakta
Şiir kokuyordu saçları tel tel
Yüreğime dokunuyordu yüreği
Gitme der gibiydi gözleri
Mercan mavisinde kalmış gözleri

Gitmek mi kalmak mı
En zoru da buydu ya
Ne garip değil mi
Dün bugün artık olmayacak yarın

Bir akşam yemeğiydi son tabakta
Yalan bir gülümseme vardı gülen gamzede
Son şiir son kadın son akşam yemeğiydi
Ayrılığın başladığı sonların son bulduğu yerdeydim
Belki de bana verilmiş bir cezaydın
Belki de unutmalıydım sil baştan

Dün güldüklerimiz bugün ağladıklarımız olmuş

Kim bilir hangi yaban eldesin
Kim bilir hangi yürektesin
Belki de bana haramdın
Belki de yalan

 

Mem AYDEMİR 
Reklamlar

Bir Cevap Yazın