Nergiz bir şafak vaktiydi

Şafak ilhamını gönderirdi içime

Kuşlar çırpınırdı şafağın ince kenarında

Kalplere çarpardı kanatları beş vakit

Beş vakit gök inerdi yeryüzüne

Kılcal damarlarına kadar üşümüş serçeleri

Isıtırdım avuçlarımın içinde nefesimle

Ben şafağın kalbinde geziniyordum

İniltili ve hüzünlü sesler gelirdi rüzgârdan

Kuşlar kayalıklarda öterdi,

Sular şırıltıyla akıp sulardı susuz kalmış zamanı

Nefesi süt kokan çocuklar

Devrim hayalleri kurardı, devrim hayalleri

Siyah bir kahır kaplardı dağın eteğini

Ve beyaz bir yenmişlik tutardı zirvesini

Ah ne bitmez bir çığırmış

Ne canhıraş bir uğraşmış bu

Uçarı sevinçlere dokundum kuşların kandında

Dokundu kalbime kuşların kanadında huşu

Gecenin tülü örtüyordu geceyi

Gece yaralarımda örüyordu yuvasını

Kediler mırıldanırdı gecenin içinde

Parıldayan gözleriyle

Beş vakit gök inerdi yeryüzüne

Kılcal damarlarına kadar üşümüş serçeleri

Isıtırdım avuçlarımın içinde nefesimle

Kuşlar uçup giderdi

Sesleri içimde kalırdı

İçi buz tutmuş zalimlerin

Hangi mevsimde erir kalbindeki buzullar

Ne vakit çözülür vicdanları

Ne vakit ölür ölüm akıtan elleri

Bir Cevap Yazın