İnsan yorulsa da, nefes alıyor nihayetinde, ama acı ama hoş veriyor. Yaşıyor, ama var ama yok gibi… Ölüm çözüyor düğümleri. Gönül, ama kör ama kor. Zaman koşuyor. Doğrudur hayalle gerçek. İnsan, ama kıymet ama boş veriyor, ama emek… İnsan, ama aranıyor ama kayboluyor nihayetinde, ama gidiyor ama kalıyor. Ama özlüyor ama umuyor ama dönüyor… Ama nihayetinde hep bekliyor son nefesi. Ama öyle ama böyle buluyor kendini. Ya çok geçe ya erkene ya tam vaktine denk geliyor da bilemiyor kaderde ne var?

Bilmemek de iyidir bazen. Bilse, ama mahzun ama ahsen olacak. Sonra ama isyan ama nisyan… Bilmek belki ihsanıdır Rabbin. Ama sorarlar insana, Allah Seni görüyormuşça sen Allahı görüyormuşça… Biliyorsun da, nerede kulluğun? Buldum sandığın yerde ne var? İnsan mısın orada sen var mısın? Nihayetinde çekiliyor zaman insan ve mekan, O cc kalıyor mu yegane? Vesiledir bilmek de bilmemek de. Nihayete varabildin mi cümlesinden geçip? Geçişsiz derin sularda boğulmadan yüzdün, alevsiz ateşlerde kül olmadan yandın mı? Boğulmaya, kül olup savrulmaya, Ândan razı oldun mu? Sıratın biletini Sahibinden cc aldın mı?

İnsan, ama ağlar ama güler, ama susar nihayetinde. Ama sesli ama sessizdir dert. Rüzgâr, ama musira ama serttir. Biz kimi derbeder kimi mert imtihanda. Kim kazanıyor kim kaybediyor kimse bilmiyor Allah’tan başka. Bilse belki kibre düçar belki aczine isyankâr olacak nefs. Bilmemek de iyi bazen. Ama tevekkül ediyorsun ama teslim oluyorsun. Vuran güzel vuruyor, sen, ama güzel ama gafil ölüyorsun… Dirilmek istediğin gibi yaşıyorsun bilmeden. Bile bile yaptıklarınla varıyorsun mizana. Ama kendi hükmünü dahi sen vermiyorsun. Sana tövbe düşüyor gayret düşüyor burada. Ne manidar…

İnsanız nihayetinde.

Biz bilmesek de Allah biliyor.

Bir Cevap Yazın