Gözlerim donuyor

Parmak uçlarım uyuşuk, yazmam

Konuşursam sesim titreyecek, aramam

Anlatmak istemiyorum, konuşmak istemiyorum, hatırlamak istemiyorum

Özlemek, bu duygu benlik değil

Neden bu durgunluk bilmiyorum.

Kendimi bulmak istediğim, 

Neden yıkıldığıma anlam veremediğim zamanlar …

Bu hissin müptelasıyım.

Bu zindanlar bahçe bana, acıtmaz canımı

Gül misali koklarken kanattı derim, avuturum kendimi.

Alışkınım artık kandırmaya beni

Gelecek diye inanmam

Sadece kendime yenik düşerim

Güvenmem deyip deyip silerim yanağımdaki yağmurları

Sonuçta ben asla ağlamam !

Semanur COŞKUN (S.C.)

00.20

4 ARALIK 2020 CUMA

EV


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin