SİBEL KARAGÖZ
BUZ GİBİ

İnsan bazen bedeninden çıkıp düşlerin fırtınalar kopartan ıssızlığında adımlıyor…

O adımlar izsiz …
O adımlar adım adım SENİ söyler
O adımlar konuşur dinler
O adı-M
O can-ıM
O kan-ıM
Ben düş-tüM
Ruhumdan ince bir sızı geçti
Yüreğimi yok-l-AdıM
AdıM AdıM
Sensiz sessiz
Yok-l-AdıN
Buz gibi soğuk hüzün rüzgara sarılmış
Esti esti
Soğudum bardakta ki kahve gibi
Her şeyden herkesten
AdıN AdıM olm-Adı
Su yürüdü Adı kaldı
AdıM AdıM
Buz gibi izi kaldı
Buz gibi
Ondandır mevsimsiz üşümem
Ondandır her mevsim kışım
Buz gibi
Buz gibi

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın