akşam olur, kuruyan dallarıma,

kara kara , kum kuma kargalar,

üşüşür,

bir bir ,

bir kanatlanır,

bir tüner,

hep aynı nakarat dillenir,

şom şom gagalarından,

ben sağır,

ben dilsiz,

duyar, duymaz,

bilir, bilmez,

inanır, inanmaz,

her düşen yaprağımda,

her biten günde,

aynı nakarat,

aynı gagalar,

aynı şom şom,

aynı kum kuma,

aynı aymazlık,

“ unuttu seni”

“ uyuttu seni”

sen herkesi unut,

belki uyut…

beni unutma,

ben zaten uyumam,

geceler kör,

geceler ziyan,

geceler unutmak için uzun,

“ unutma “

bunu, unutama beni…

Sibel Karagöz