Soğuk ve boğuk bir nefes gibi kamçısını şaklattı Azrail

Şakaklarımda tonlarca kan

Gözlerim sanki yuvasından sürgüne gönderiliyor

Ciğerlerimden oksijen demir bıtırakla çekiliyor

Tırpanlanıyor düşüncelerim

Harflerim daha baş göstermeden ayaklar altında eziliyor

Ve ansızın

Parmak uçlarımdan bir okyanus akıyor

Sesim son kertesine kadar zorlamama rağmen

Tek noktalama işareti dahi düşmüyor

Galiba bu sefer

Gerçekten mezarlığın o sıcak koynu beni sarmak istiyor

By bypippo

Hayatın damarlarında dolaşan bir pıhtı gibi, ya da nefes çekerken en az havanın gittiği ciğerdeki son akciğer hücresi veya kalp atış hızının en üst seviyesine kadar dayanacak kadar çılgın bir yüreğe sahibim ama bir tek ben değilim. İnsanlık için insan olmak isteyenlere tek sözüm; ölmek kadar uzun yaşamayacaksınız.

2 thoughts on “MEZARLIĞIN KOYNU”

Bir Cevap Yazın