Ne hayali kalmıştı ne gerçeği

Ne ağlaması vardı ne de gülmesi

Puronun dumanından farksızdı

Beyin hücrelerinin onu terk etmesi

Purosu vardı bir bildiği

Bir onunla dertleşebilirdi

Bir tek o anlayabilirdi

Zira kendisini ona benzetirdi

Yanarken tütmeyi bir tek ondan öğrenebilirdi

Yarattığı kadın ona nefes olamazken

Purosunun dumanına sarardı özlemini

Prangaları da eskitirdi hasretinden demek isterdim lakin

Ona gitmeye takati kalmış mıydı ki?

Elbette ki prangaları eskitmek yerine

Yine ölmekti tek tercihi.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın