kulaklarımda sesin ufkumda gök

maviden al’a ,al’dan turunca

yavaş çok yavaş akışla

gün gece kavuşmasıydı gök telaşta

yıldızı yoldaşı sırada

izledim izledim kirpik düş’te

repliklerini sıralıyorum

tekrarlar tekrardan kayıyor samanyolunda…

uzak dedin uzak

elim uzanmaz

kolum sarmaz

keşke keşke

toprağına sarmaşık

yüreğine begonvil

keşkeler dedim uzak değil

uzak ne ki ?

kilometre mi ?

toprak mı ?

eşik mi ?

değil değil !

gözlerimi kapatıyorum

ferimdesin

anıları yokluyorum

burnumun direğindesin

kazağını ,montunu giyiyorum

tenimde canımsın

şiirimin içinde dışında

gizli özne’l

us’umun sesinde telinde

belirli nesnel tüm’ce

yürüyorsun

günsüz gecelerce…

biri uzak mı dedi ?

içimden yakınsın

yakın ‘ma

şiirim

mısra mısra döküldün yine

eylül ‘e öykünerek

el’e dize dövünerek

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın