ne çoktu kırık

camdan dökülmüşte

ciğerimde parçalanmaya

doymuyordu

her nefeste kan

soluğumda

raks ediyordu

yürek durur mu

o da bir tamburun beline

vuruyordu

çamurlara bulanmış

camlarda

yağmur süzülüyor

damla damla

her damlada biraz daha

sen çiziyorum

çamurlu camlara

sonra bir damla daha

bir daha derken

boylu boyunca sen

camdan çıkıp da

gelecek gibi

bakıyorsun

telaşa düşüyorum

kalp yırtılıyor

cama sarılıyorum diye

şangır şungur

cam kırıkları ile

yere yığılıyorum

senden kalan

biraz cam

biraz kan

çokça hüzün

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın