CAMA DÜŞEN YAĞMUR

geceye ekliyorum geçmişi

gelip geçen habersiz seneleri

bir kenarım var bir canım

bir bardak çayım

camın ardında bir hayat akıyor

herkesin canına yapışmış bir acele

koşuyor yakalamaya çalışıyor zamanı

belki zaman kavuşma zamanı

belki bekleyenleri var

sarılıp canlarına koyanları var

belki bu acele ondan

derken

yağmur iniyor

annemin bayrama silip okşadığı camlar

akdan gelinlikler giymiş

damlalar süzülüyor narince

inceden sızım başlıyor

o kadar naif ki

ince bir saz düşüyor

gönlüme

o çalıyor ben yağmura eşlik ediyorum

seninde gül yüzüne değecek

senin de yüreğin kabaracak

damla damla süzülecek

belki bir bayram arifesi

belki bir sela sesi

seninde bacakların

aceleyi adımlayacak

belki kavuşma

belki veda

seninde yüreğinden geçecek

narin bir yağmur damlası

senin de…

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın