Kayıp şehirin sokaklarında ıssız rüzgar misali kaybettim kimliğimi 
Ses tellerime mutluluğun salıncağı kurulması gerekirken 
Şimdi isyanın voltası 
Lügatım pare pare dökülürken ardından
Bu kaçıncı yalnızlığın senfonisi 
Yokluğunda
Damarlarımda müebbet yemişken karbonmonoksit 
Yüreğimde hüznün putları
Umutlarımda
Ceninken intihar etmiş olmanın yarası
Ve sevgili
Gözlerimden düşen yaşlar
Daha reşit bile değilken; gidişinle yaşı büyütülüp idam sehpasına çıkarılan bir vatan evladı gibi davasına sadık
Ne yaşat ne de öldür
Acının arafına bırak beni
Çünkü 
Hala
Hayallerimin kağıttan sandalı
Aşk ateşinin kafasına demirlemiş
Ruhum ruhuna bezenmiş …

By bypippo

Hayatın damarlarında dolaşan bir pıhtı gibi, ya da nefes çekerken en az havanın gittiği ciğerdeki son akciğer hücresi veya kalp atış hızının en üst seviyesine kadar dayanacak kadar çılgın bir yüreğe sahibim ama bir tek ben değilim. İnsanlık için insan olmak isteyenlere tek sözüm; ölmek kadar uzun yaşamayacaksınız.

Bir Cevap Yazın