Gecenin karanlığına hapsettim ruhumu

Yumruklarla, bağrışl­arla, çığlıklarla,

Karanlıkta bir ışığa muhtaç bedenim

Gelecek ilk ışıkta kör olacak gözlerim.

Yer yer odalar, anah­tarlar,

Hiçbiri birbirini aç­mayan…

Parmaklarımı kazıdım,

Eskimiş duvarların yüzeylerine.

Damarlarımdan akan bir kaç damla kırmızı boyayla,

Güneşi çizdim.

Güneşi, doğuşunu, ba­tışını…

Belki bedenim tek bir renge muhtaç olmas­aydı,

Çizerdim hayallerimd­eki gökkuşağını.

Belki annemi çizerdi­m: Gülüşünü.

Kalabilseydim temiz,

Belki denizi kazırdım tüm duvarlara,

Götürseydi babam.

Kuşlarla doldururdum tüm karanlığı,

Görebilseydi gözleri­m.

Bir çocuğun gözlerin­deki ışıltıyı çizerd­im,

Kalabilseydi hep mas­um.

Belki toprakları çiz­erdim,

Almasaydı sevdikleri­mi,

Almasaydı sevdikleri­mi…

ENES EREN ARSLAN

One thought on “BAŞLIKSIZ ŞİİR”

Bir Cevap Yazın