Yapamadım bu sabah. Ayna da ki dostuma her sabahki gibi gülümseyip, “bugün harika bir gün olacak dostum” diyemedim.
Dönmedi dilim, bir türlü söyleyemedim. Nedenini bilmeksizin boğazımda düğümlendi bütün kelimeler. Fark etmemişim.
Meğer tükenmiş bütün gücüm, enerjim. Yitirmişim kendimi çaresizim. Daha fazla direnemedim.
Ben bugün zihnimdeki düşüncelere, korkulara, endişelere yenildim. Aklı başında olmayanlardanım belki. Kendi durumumu bile açıklayamaz hale geldim.
Beni yargılamadan önce düşünmeni bilmeni isterim.
Bugün gördüğün ben, ben değilim.
Her fırsatta oturduğum yerde kapadım gözlerimi. Göz kapaklarım dahi izin vermedi görmeye.
Gözyaşlarım akmak istedi, ben onları göz kapaklarımın ardına saklamayı tercih ettim.
Kontrolsüzce ortalığa saçılıp, can yakmak, korkutmak, yıkıp geçmek  istedi bütün üstü kapalı kelimelerim, cümlelerim.
Sustum, Sustum ve onları bugün beynime hapsettim
Güçsüzdüm tembeldim umutsuzdum  ama kimsenin enerjisini çalmak istemedim.
İşte bu yüzden kimsenin olmadığı yolları tercih ettim.
Sırf bu yüzden, belki de insanları  gördüğümde başımı önüme eğip, yolumu değiştirdim.
Belki de bana selam verdiler  gülümsediler laf attılar  ama ben fark edemedim. Beni yargılamak isteyen insanların bilmelerini isterim. Aslında ben, böyle biri değilim. Ben bugün, düşüncelerime teslim oldum, endişelerime yenik düştüm. Dilimi her seferinde susturdum. Konuşmadım. Gözyaşlarımı durdurmayı denedim aklıma bir türlü söz geçiremedim.
Kısaca ben ; Ben yabancısıyım bugün kendimin.
Samet ÇAHAN

Bir Cevap Yazın