Toprak ve su…
Vedalar hasıl;
Sonbahar da gidiyor.
Yapraklar dökülüyor.
Yerini kışa bırakıyor.
Engin solgun…
Yavaş yavaş ölüyor herbir yaprak.
Damlası yüreğime düşüyor.
Ağlıyor kainat.
Herbir yaşı sicim sicim düşüyor toprağa.
Geride ardında buz kütlesi;
Kayıyor çığ gibi aşağı.

Karbeyaz her yer;
Gözler arıyor
Hayal bu,
Mevsim bu ya,
Gözler arıyor sislerin ardında bir gölge.
Geçmiş mi, kör nokta.
Ansızın sağanak gökler;
Havada yas var.
Toprak da yas…
Bir ölünün kıyamında;
Dağların görünüyor yıkımında.
Sonbahar da gidiyor.
Herbir yaprağın ölümüne şahit;

Toprak ve su…
Şimdi iki düşman,
İki ümitsiz,
İkisi de yaşam;
Ölümün kıyısında hayatın yokuşunda,
Masallarda efsanelerde,
Görülmez akşam yeminlerinde..
Sokak başında ve sonunda;
İki düşman,
İki hayat,
Toprak ve su;
İki benzersiz…

Fatmanur  Nartekin


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın