Mektuplar Kadar Sabırlı Olmak
Oğluma…
Artık mektuplar değil, mesajlar var oğlum.
Yıllarca saklanan güzel kelimelerin yanında, anlık görüldüler ile “ya” diye sadece birkaç defalık, birkaç saniyeyi geçmeyen sevimlilik hâli…
İnsan bunu bile özlüyor. O da ayrı bir konu ama olsun.
Mektup yazmak ne kadar mükemmel bir şey…
Askere giden dayıoğullarına çok mektup yazdım. Belki göndermedim ama mektup üstünde düşünmeme sebep oldu. Bak, yazdıklarımı bile hatırlarım.
Oysa saatlerce mesaj yazışmaları o kadar da aklımda değil.
Bu mektubu, sana olan özlemim ve sevgimi aklım ile kalbim arasında özümsemek için yazıyorum.
Bilmek güzel şey; fakat anlamlı bir şekilde bilmek çok daha güzel bir şey…
Mesaj yazıyorsun, o anda hemen okunuyor. Cevap hemen gelir.
Gelmediği zaman “Neden cevap vermedi?” diye düşünmeden, “Bakmıyor, cevap vermiyor.” diye sinirlenenleri bile tanıyorum.
Oysa mektup yazmak uzun zaman alır.
Göndermek, ulaşması, cevabın gelmesi, onu beklemesi bile güzeldir.
Üzerinde düşünürsün.
Ulaştığı zaman “Ne hissetmiştir?” diye aklına gelir; bazen güler, bazen düşünürsün.
“Acaba beğendi mi?” diye defalarca üstünde yorulur, kelimeler ile birlikte hasbihal edersin.
Mesajı bırakıp mektupla haberleş demiyorum.
Hayatın daha güzel yanları var.
Onu anlamlı kılarak daha güçlü dostluklar kurulabilir. Daha uzun hasretler giderilebilir.
Mesajına cevap vermeyen birine sinirlenmek yerine, onun nedenlerini derinlemesine anlamak gerekir.
Bu yüzden anlık olanlara değil, anlamda derinlik olanlara yönelmekte fayda var.
Burada anlaşılır gerçek dostluk, arkadaşlık…
Çabuk olan mesajlaşmada duygulu anıdan çok ticari bir hız var.
Müdahale çok.
Hata atlatılabilir. Düzeltilebilir yanları var.
Mektupta hata düzeltilemeyebilir. Doğru kişiye ulaşmayabilir. Olur, olur.
Cevap gelmedi diye beklemek zorunda kalınca kırgınlıklar daha da artabilir.
Bir mektup yanlış kişiye ulaştığında hasetlik ya da engelleme durumu ortaya çıkabilir.
İyi yanları olduğu kadar kötü yanları da vardır.
İyi şeyleri almak lazım.
Bir mektup yazmak, bir de cevap beklemek gerekir.
Sabrı da öğrenir insan.
Sabretmek güzeldir, mektuplar kadar.
Bundan dolayı anlık sinirlenmeler de kalkar aradan.
Belki de bugün ihtiyacımız olan şey tam olarak budur:
Biraz daha düşünmek…
Biraz daha beklemek…
Biraz daha anlamaya çalışmak…
Ve kelimeleri, sadece gönderilmiş bir mesaj olarak değil, bir insanın kalbinden çıkıp başka bir kalbe ulaşan emanetler olarak görmek.
Gözlerinden öperim oğlum…
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.