KİM ÖLÜ? KİM DİRİ?
Her günün bir önceki günden farklı olmadığını bilmeliyiz mutlaka… Ve hatta bir saat sonrasıyla bir saat
öncesinin ve bir dakika sonrasıyla bir dakika öncesinin… Ya da bir saniye sonrasıyla bir saniye
öncesinin…
Hepsini bir ya da bütün görmeli ve birlikte değerlendirmeliyiz… Yani terazinin hangi kefesidir diye hiç
bakmadan ve bu işi, herhangi bir ağırlık yarışına da vardırmadan… Çünkü onarılması gereken pek çok
yara, çözülmesi elzem olan birçok sorun ve elde edilmesi mümkün olan ya da olmayan bir yığın istek
söz konusu… Bir de bizlere şüpheyle yaklaşan birçok göz!
Görmek istemeyenler kör, görmek isteyenler de birer gözlük ya da birer büyüteç olmuş… Yakından da
uzaktan da hepsi, aynı görünmüş…
Bana soracak olsalardı, en iyisi, hepsini görmezden gelin derdim… Mümkünse üç maymunu oynayın
ve hatta deliliğe kadar vardırın bu işi… Zaten hangimiz akıllı ki!
Erişemeyeceğiniz ciğer, zaten mundar ve sizden korkan zaten tırsak… Ama hiçbirisi, ne hikmetse, bir
kedi bile değil. Maşallah!
Herkes birer aslan kesilmiş ve herkesin kafasında birer kırık var! Ama hiç kimse, nasıl olmuşsa artık,
kafasını da hiçbir yere çarpmamış! Herkes, çok defa yemiştir de kafayı, hiçbir zaman doymamıştır
belki! Kafaları da midelerini andırıyor dersek, yeri!
Çünkü kafaları da en az mideleri kadar doyumsuzdur… En sert kayaya çarpsalar bile hiçbir sarsıntıdan
ve hiçbir sallantıdan ders çıkarmazlar doğrusu!
Peki, siz bilir misiniz hayatla okul arasındaki en ince ayrımın nasıl olduğunu?
Hayat önce sınava koyar insanı, sonra dersini verir insana. Okul ise; önce dersini verir insana, sonra
sınava koyar insanı. Okul öğrenci yapar her insanı, hayat ise; tecrübeli bir insan yapar, her insanı… Yani
insan bir nev’i kendi kendisinin bir öğretmenidir… Ama insan her daim bir şeyler de öğrenmeli ve bu
dünyadan hiçbir şey öğrenmeden de asla gitmemeli!
Çok sıkıntılar çekeceksiniz ama, nasıl olsa, yolun sonunda öğreneceksiniz ya! Siz, en iyisi ona
bakıverin… “Ben bıktım bu hayattan!” diyecekseniz. Ama hayat sizi bıktırana kadar değil, öldürene
kadar yaşatacaktır. Unutmayınız!
Gerçeği, esas gerçeği ise; öldükten sonra göreceksiniz… Bu dünyası cehennem olan birisinin öteki
dünyası da cehennemdir. Göreceksiniz! Ama bu dünyası cennet olan birisinin öteki dünyası da cennettir
ve bir zaman sonra siz, kendinize iyi dostlar edineceksiniz… Ama hakiki dostlar olacaktır, bu
dostlarınız!
Bu dostlarınız, siz öldükten sonra da arkanızdan muhakkak konuşacaktır… Ama sizi yâd etmiş
olmalarının size bir faydası da olmayacaktır kesin! Çünkü işitmek ölülerin değil, dirilerin işi olabilir
yalnız…
Siz yaşarken sizi duymayanlar, gerçek ölülerdi aslında. Şaşırdınız mı? Şimdi siz öldünüz, onlar diri!
Peki sorarım sizlere: Kim ölü? Kim diri?
Siz karar verin!
Taner DENİZ
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.