Çoğunluğun, çoğu zaman, bireyleri esaret altında tutan ya da onları etkisi altına alan bir yanı da var… Bu durumun, azınlıkta olanların görülmesine engel olan ve azınlık da olsa doğru olan şeylerin yitirilmesine sebep olan ayrı bir yanı da var…

Bu yüzden gelenek ya da kelle sayıları her zaman, yeni olan, hep doğru olan ya da gerçekçi bulunan şeylerin yitirilmesine sebep olduğu da bir hakikat… Dolayısıyla başka bir biçimde bakabilmenin yerini, hep aynı gözden ya da aynı gözlükten bakmak, ki bu hiç değişmeyen at gözlüğü olmuştur her zaman, başka türlü düşünebilmenin yerini de hep stabil ya da sabit düşünmek almıştır, her zaman…

Yani hep aynı tas, hep aynı hamam… Peki değişen ne var? Zaten değişim de zorla olamayacağı gibi zorla güzellikle de olabilecek bir şey değil asla! Çünkü kendiliğinden gelen ya da kendiliğinden zorunlu olarak gerçekleşen bir şey de ondan… Yani kimse ne gerçekleştirebilir onu ne de ona engel olabilir asla! Sadece bir şeyleri değiştirdiğini sanabilir ya da bir şeylerin değişimini engelleyebildiğini zanneder. Yani bir zandan ya da bir sanıdan öteye asla geçemez!

Dolayısıyla zannı bir gerçek olarak görmeye başlar ya da zannettiğinin gerçekleştiğini sanabilir… Bu durum aslında, sanatta ve üretimde tetikleyici bir duygu olarak yer alır. Ancak bilim için bir teoriden öteye geçemez. Çünkü pratik ortaya çıktığı vakit, teoriyle bir çatışma olursa, o teori de birden çöpe gidebilir. Çıkmazsa eğer, bir çatışma olur ama çoğunlukla da gideceği yer yine, bir çöplüğün içidir… Çoğunluk da zaten “bu ne söylemiş olabilir acaba?” diye merak edip de sormaz ya! “Bu nasıl oluyordu acaba? diyerek sorar…

Bunun sebebi, bilginin bu denli ve alabildiğince çoğaldığı bir çağda, bilginin bir değer olmaktan çıkması ve yalnızca onu, samimi bir şekilde ve içten bir merak duygusuyla arzulayan küçük bir azınlığın uğraşısına dönüşmüş olmasıdır… Esasen doğru bilgi de hep azınlıkta kalmış ve çok şeyler bilip bilmemiz gerektiği de bir tartışma konusu olmuş… Çünkü bildiğimiz her şeyi anlatmaya dilimiz varmıyorsa ya da her birini yazmaya ömrümüz yetmiyorsa ve yolun sonunda bunları mezara dek taşıyorsak bir manası var mı?

Eğer öldükten sonra gideceğinize inandığınız bir öteki âlem inancınız varsa, bunları sizlere sormayacaklarını da biliyorsunuz… Ama yoksa eğer böyle bir inancınız, zaten bir anlamı kalıyor mu sizler için ya da sizler adına!

Diyelim ki; bir eğitimcisiniz. Öğrencilerinize en fazla kapasitesi oranında ya da taş çatlasa ortalama düzeyde bir şeyler anlatırsınız değil mi? Öyleyse çok fazla bilginin de bir anlamı kalır mı? Çünkü sizi sınırlayan bir çerçeve ve etrafınızı çepeçevre saran bir sınır vardır. O zaman öncelikle bu çerçeveyi bilmeniz ve bu sınırları öğrenmeniz lazım.

Bu çerçeve tarih ve toplum, bu sınırlar ise; bilinç ve hitap düzeyidir. Öyleyse içinde bulunduğunuz toplumun kültürünü ve o kültürü oluşturan tarihi tanıyıp daha sonra o toplumun mensuplarının, o kültürün kodlarına ne denli hâkim olup olmadıklarına bakıp ona göre bir rota çizmeniz ve ona göre bir yol haritası seçmeniz lazım. Sonra konuşacaksanız buna göre konuşursunuz ve buna göre de hitap edilecek düzeyi tespit etmiş olursunuz.

Tüm bunlar yapıldıktan sonra, su akacağı yolu zaten bulur ve varacağı husus da yalnızca azınlıktaki bir kesim olur… Çünkü gerçek manada ve bu zamana kadar bilgiyi her zaman çok az kişi talep etmiş ve o bilginin de talipleri hep bir azınlıkta kalmış… O zaman gereğinden fazla konuşmak, gereğinden fazla kafa patlatıp da yırtınmak oldukça lüzumsuz…

Eğer kendinizi yoruyorsanız başkaları için, şunu iyi bilin ki; kimsenin, ama hiç kimsenin, umurunda bile değilsiniz! Siz, yalnızca yorulduğunuzla kalacaksınız! Bunu unutmayınız! Ama en önemlisi de azınlığı aklınızdan, asla ve asla çıkarmayınız! Fakat siz oynuyorsanız da yine çoğunluğa oynayınız!

Taner DENİZ


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin