Etrafı, kokularıyla sarıp sarmalayan bir orman ve bir de bu ormanın içinde kendi karanlığından korkan ya da kendisine bir ışık arayanlar mı var?

Yeşermeyen bir çalı-çırpı topluluğunda, bir kuru dal olup da yapayalnız düşmek de var… Ve bu ormanın ardında birçok delik ve nice bilinmezlik ve gizli bir de tarih var…

Tan yerinde ve tam vaktinde, ibrenin aksinde bir köşe ve birbirinden farklı nice perde ve nice pencere… Nereden gelmiş buraya ve nereye varacaktır bu iş acaba?

Başlangıçta bir merak ya da bir kamçı var… Ama nasıl da saplanmış bağrına! Anlatılmaz bir kuşkuymuş meğer… Hem kurdu kemirten hem de kurdu-kuşu birbirlerine düşürten…

Felekten bir bulut iniverdi birden ve bir fiskeyi çakıverdi üstüne… Neden?

Nasıl oluyorsa, o da unutuldu hepten… Ve bununla aldandığında birisi, bununla kahroluyordu bir başkası… Değil mi? Ama karanfiller aynı kokuyor yine ve karanfiller yüzüyor bir demin içinde ve süzülüyor tam kıvamında işte…

Bir nehir, nereye akarsa aksın, gittiği yerlere kendi kirini de taşır ya da gittiği yerleri yıkıp aşar ve bir şekilde bulur kendi yatağını… Ve karanfiller sezdiriyor tadını… Ve damakta mayhoş ve acımsı bir tat ve bir de dilde karanlıklar bırakıyor yalnız…

Odalarda derin ve sessiz bir rüya… Bitmeyen bir hülya ya da bir kâbus olur yalnızca… Tam bitiyor sanırken, başa dönüyor şu dünya ve hınca hınç doluyor birden bu derya… Balıklar da kayboluyor içinde ve olta savrulup gidiyor bir başka limana…

Artık demir atan bir gemi ya da karaya oturan bir sandal yok burada… Çünkü yapayalnız ve sessiz bir sahildir buralar… Ve balonlar bir başına süzülüyorken bu mavilikte, uçurtmalar bekliyor bir köşede ya da duruyor kimi ellerde öylece…

Ve karanfiller bitiyor tam ortasında…

Taner DENİZ