Çökelti
Şehir
Sessizlik içinde şehir
Ve ben
En yalnız sürgün
Tenim, kaçınılmaz bir yolculuk kokusu veriyor
Çocukluğum
Kayboldu sokakların gürültüsünde
Ve yetişkinliğim
Her gece
Yalnızlık duvarlarından sızan
gölgelerin çoğalmasıydı
Zorluklar
Nallarımı çizen
küçük taşlardı
Pençelerimi kırmak için değil
Ve her çizik
Var olmayı öğreten
deri üzerindeki bir noktaydı
Karşı rüzgar
Kulaklarımla tanıştı
Yolu kaybetmek için değil
İçimdeki
delilik noktasını bulmak için
Ve aynada
Yabancı bir suret
Kırılmaya dayanamayan
kemiklerle
Ama bir ömrün
tüm kırık anıları
Bakışlarının derin karanlığında
parça parça
haykırıyordu …
✍🏻Sophia Jamali Soufi
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.