“Filistin’de bir çocuğun gözyaşı, bütün insanlığa sorulmuş bir sorudur.”

Bazı sessizlikler vardır…
Kulak verince yüreğine saplanır.
Filistin’de böyle bir sessizliktir bu.
Ne tam bir çığlık,
ne de gerçek bir huzur.

Bir sokak…
Yıkılmış binaların arasında, bir duvar kenarında asılı kalmış bir çanta.
Çocuk çantası.
Rüzgârla hafifçe sallanıyor.
İçi boş, ama anılarla dolu.

Bir çocuk koşar kadraja…
Ama koşuşunda neşe değil, alışılmış bir korku var.
Saklanmayı oyun sanan çocuklardır onlar…
Ama bu oyun hep bir eksikle biter.

Bir annenin elleri girer sahneye.
Eller nasırlı, ama titrek.
Avuçlarının içinde bir tespih değil;
bir anahtar durur.
Oğlunun taşıdığı…
Artık olmayan bir evin anahtarı.

Kamera pencereye döner.
Yasemin sarkar aşağı…
Solmuş ama hâlâ direniyor.
Tıpkı halkı gibi.
Kırılgan, ama yıkılmayan.

Filistin’de insanlar sabahı beklemez,
bir patlama sesiyle uyanmaya alışkındır.
Ama yine de,
bir soba üstünde çay kaynar,
bir ekmek bölünür.
Yaşam, direnişin en sade halidir burada.

Ve gökyüzüne bakan bir çift göz belirir…
Küçük, kararlı, umut dolu.

Çünkü Filistin’de umut,
bir çocuk bakışında büyür.
Ve umut, susturulamaz.

Bir gün…
Bir gün kuşlar özgürce konacak Kudüs’ün taşlarına.
Bir gün çocuklar siren değil, ezanla yarışacak sokaklarda.
Ve bir gün,
Filistin sadece acıyla değil,
özgürlükle anılacak.


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

5 thoughts on “~YASEMİN KOKAN ENKAZLAR~”

  1. Okurken hüzünlendim bu duyguyu yaşattınız. Tebrik ediyorum

  2. Filistindeki çocuklara üzüldüğüm kadar kendime üzülmedim çok güzel bir yazı olmuş

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin