ZİHNİN YOL SAPAĞI
ZİHNİN YOL SAPAĞI
…”Yol, cesaretle yürümeye başladığında önündeki engelleri kaldırır.”
Tuğba Kan
Bitap düşmüş göz kapakları, yorgun zamanların perdesini aralayan kirpikler. Her kapanış, bir umudu daha gömüyor; her açılış, yeni bir sabaha ağır ağır uyanıyordu. Zihnimizdeki düşsellik, hayal kurmanın ötesinde, gerçekleri gün yüzüne çıkarıyordu. Yüzlerimizdeki ifadeler, kendimizce giz sandığımız her şeyin okunabilir olduğunu apaçık ortaya seriyordu.
Yağmalanan hayatlarımızı bir kurgu üzerine yeniden inşa ediyorduk. Sanki hayat, ellerimizden kayıp giden anıları yeniden şekillendirip önümüze koyuyordu. Gerçeklikten uzaklaştıkça, her şey daha da derinleşen bir hikaye ya da çözülemeyen bir gizem haline geliyordu; bizi içine çeken, gittikçe daha karmaşıklaşan bir labirent gibiydi.
Tüm yükü yüreklerimize yükleyerek, gözlerimizde buğulu bir kışın tutsaklığını taşıyorduk. Yadsıyamadığımız olasılıklar, hayatı çepeçevre sarıyor, bizi kaçınılmaz bir yol ayrımına doğru sürüklüyordu. O yol ayrımına rağmen soğukkanlılığımızı koruyarak her şeye vakıfmış gibi davranıyorduk, ama aslında yavaş yavaş hiçliğe doğru sürükleniyorduk.
İnandığımız her şey, bir ummana dönüşüyordu; yön veremediğimiz duygularımız ise adımlarımızı çelişkiye sürüklüyordu. Her adımda, duygularımız ve düşüncelerimiz arasındaki çatışma, bizi daha da derin bir belirsizliğe bürünüyordu. Gerçeklerin saydamlığından uzaklaştıkça, kendi kurduğumuz dünyaların gölgesinde kayboluyorduk.
Sahi, var mıydı “biz” diye bir şey? Yoksa sadece üzerine tanımladığım, yakama iliştirdiğim soyut bir sevda mıydı? Herkes, kendi içinin kaşifi olmalı değil mi? Oysa biz, kelimelerle yeniden biçimlendirdiğimiz, kendimizce anlamlar yüklediğimiz yeni bir varlık yaratıyoruz—hem düşüncelerimizde hem de yazınlarımızda.
Ve işte, bu yanılsamaya tutunuyor, kendimizi buna inandırarak yol alıyoruz. Hep görmek istediğimiz gibi mi görüyoruz? Hataları, eksikleri, yanlışları neden kabullenemiyoruz? Üzerine örttüğümüz örtüyü yine biz kaldırıyoruz ve sonunda, anadan üryan acı gerçeklikle yüzleşiyoruz.
Kalemle- yürek çatışması, içimizdeki en derin duygularla yüzleşmek gibi. Satırlara dökülen her sözcük, aslında kalbin en mahrem, en kırılgan köşelerinden kopup gelir. Bu, bir toy olma hali değil, bilakis ruhun en yoğun hakikatine teslimiyet. Bağlanmak, gözleri kapalı bir sevdaya, kendi varlığını unutacak kadar kaybolmak…
İnandıklarımızla dengede kalmaya çalışıyoruz; ama inandıklarımız da bizi yanıltabiliyor. İnsan bazen kendi hatasını fark edemiyor. Bilinçaltımıza yerleştirdiğimiz doğruları değiştirmek zor, bu yüzden kendimizle çatışıyoruz.
Yol hep çıkmazlara mı çıkar, yoksa biz mi çıkmaza sürükleriz kendimizi? En tarafsız yanlarımızı dahi sorgularken, kendimizi daha ne kadar bu hiçlikte kaybedebiliriz? Aşk, insanın en savunmasız zaaflarını ortaya döken bir ayna gibi. Kendini tanımlamak zor ama aynı zamanda imkansız bir şekilde tüm kırılganlığımızı ifşa ediyor.
Zamanın teninde uyanışlar, zamansız bir anda, ne ara yaşanmış ve bitmiş dedirten düşüncelerle sarılıyor insana. Tutunabildiğimiz takvim yaprakları, ne kadar anı içinde barındırır? Unutur muyuz diye sormak istemiyorum; asıl mesele, ne kadarı hatırımızda kalır, ne kadarını yaşatabiliriz, şu ürkek benliğimizde?
Gözlerimizle betimlediğimiz hayallerimizin kaçı gerçeğe dönüşür? Mutlak var olan zamanın küflere tutunarak, hiç düşündün mü?
- bazı şeyleri bertaraf ederek yaşamımızı idame ediyoruz cevapsız kalan sorularla…Bir hece ulağı gibi yakamiza yapışan ser, yarınların üzerine gölge düsürüyor. Ürkek bir benlik cereyan ediyor , gözlerdeki fer an ne an sönmeye başlıyor.
Kaçınılmaz bir hâl alan yaşanmışlık ,gözlerimize çekilen bir mil gibi dimalarla yansıyor .
Çehremizde esrettigimiz tutsaklık hapsolmuş … Kurtuluş nerede ? İnsan kacamiyor ki kendinden hayatında ki gerçeklerinden …
Katledilen anlar olsa bile…
Bazen en umulmadık şekilde gelişir bazı sıradan durumlar. Beklenmedik anlarda çalar kapını.
Peki, hazır mısın buna?
Hazır değilsin!
Cesaretini kıran ne, başkaları mı yoksa kendi benliğin mi?
İnsanların telkinleri mi, yoksa sana dayatılan başka şeyler mi?
Hayatta sana sunulan ve sen olmaktan taviz verdiğin her şey, karakterinle arandaki bağları köreltiyor.
Peki, neydi bizi hayalpereste dönüştüren bu hayatın cazibesi?
Avuçlarımızda kalan sadece kırık dökük anılar…
Baş köşemize bir sanat eseri gibi astığımız hayal kırıklıkları…
Şimdi hangi yol bizim doğrumuz, sayılı adımlarımızla?
Bir zihnin sessizliği ,ölümle eş değerde vuku bulur.
Hep bu cümleyi animsarim cevap vermediğin tüm sorularda …
Sûkut dudağina değil de yüreklerde ,prangalar vurulan derin mahzen gibi ..Çehrende cakışmış bir hayat çizgisi ufka tutunan .Var olan şu kâinatta sergilenen
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.