KARANLIKTA KALANLAR 3 BÖLÜM
Efe, kalbinin hızla çarptığını hissediyordu. Koridorun sonunda beliren o ışık, bir çıkış mıydı, yoksa onu daha derin bir kabusun içine mi çekecekti? Geri dönmek bir seçenek değildi. O yüzden derin bir nefes aldı ve ışığa doğru yürümeye başladı.
Adımları yankılanıyordu. Koridorun duvarları eskimiş, çatlamış fayanslarla kaplıydı. Bazı yerlerde rutubet o kadar ilerlemişti ki duvarlardan sular süzülüyordu. Tavandan sarkan eski lambalar, arada bir cızırtılı sesler çıkararak titrek ışıklar saçıyordu. Efe ilerledikçe, içini garip bir huzursuzluk kapladı. Sanki bir çift göz, karanlığın içinden onu izliyordu.
Işığa yaklaştığında, bunun açık bir kapıdan süzülen bir ışık olduğunu fark etti. Kapı hafifçe aralıktı. Efe, elini uzatıp kapıyı biraz daha açtı. İçeride eski bir muayene odası vardı. Ortada paslanmış bir muayene masası, köşede devrilmiş bir dolap ve yerde saçılmış sararmış dosyalar… Ama en dikkat çekici olan şey, duvardaki yazılardı.
Kan kırmızısı harflerle duvara büyük bir cümle kazınmıştı:
“HİÇBİRİMİZ KURTULAMADIK.”
Efe, bu sözleri okuduğunda boğazı düğümlendi. O anda odanın içinde bir hareket hissetti. Sol tarafta, kırık bir aynanın önünde biri duruyordu. Ama aynaya yansıyan görüntü, o kişinin tam arkasında olması gerektiğini gösteriyordu… Oysa Efe, odada yalnız olduğunu sanıyordu.
Ani bir ürpertiyle arkasına döndü, ama kimseyi göremedi. Yine de içgüdüleri ona yalnız olmadığını söylüyordu. İçindeki korkuyu bastırmaya çalışarak aynaya tekrar baktı. Bu sefer aynadaki görüntü bulanıklaştı, şekil değiştirerek tanınmaz hale geldi. Ve bir anda aynada Aslı’nın yüzü belirdi.
Ama bu Aslı değildi. Yüzü solgundu, gözleri derin ve boş bakıyordu. Dudakları kımıldadı ama hiçbir ses çıkmadı. Efe, ne olduğunu anlamaya çalışırken aynadaki Aslı aniden çığlık attı. Aynanın yüzeyi bir su dalgası gibi titredi ve Aslı’nın görüntüsü hızla silindi.
Efe geriye sendeledi, nefesi düzensizleşmişti. O sırada odanın kapısı büyük bir gürültüyle kapandı. Efe kapıya yönelip onu açmaya çalıştı ama kapı kilitlenmişti. Arkasından bir tıkırtı duydu. Başını çevirdiğinde, odanın köşesinde yere saçılmış dosyaların kendi kendine hareket ettiğini gördü. Bir dosya yavaşça açıldı ve içindeki eski bir fotoğraf ortaya çıktı.
Efe, yere eğilip fotoğrafı eline aldı. Fotoğrafta, sanatoryumun önünde duran bir grup çocuk vardı. Hepsi eski tip beyaz hastane kıyafetleri giymişti. Ama en ön sırada, tanıdık bir yüz vardı.
Aslı.
Ama onun hemen arkasında, gözleri silinmiş bir figür duruyordu. Sanki kim olduğunu unutturmak ister gibi, yüzü tamamen kazınmıştı.
Tam o anda, odanın içi bir anda buz gibi oldu. Efe, arkasından bir nefesin sıcaklığını hissetti. Kalbi hızla çarparken yavaşça döndü.
Ve karanlığın içinden, silik bir figür ona doğru yaklaşıyordu.
Devamı haftaya…
Yazan: Soner IRMAK
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.