Boşluğa düşenlerin varacağı nokta, boşluktan başka bir menzil, boşluktan gayrı bir cephe değildir. Varlığımız her an boşlukla bir savaşta. Telaffuz ettiğimiz her isim, hatırımıza düşen her iş, beynimizin bize hissettirdiği fakat dilimizin söylemek istemediği ya da dilimizin süsleyerek söylediği birtakım lakırtılardan ve bir garip duygular yumağından ibaret.


Sırtını hangi dağa yaslarsan, rotanı oraya da çevir ama dayandığın dağa da gerekirse güvenme hiç. Çünkü dağlar devrilir, yıkılmaz zannettiğin surlar yerle yeksan olur ve sen çırılçıplak öylece ortada ve yapayalnız kalacaksın, unutma bunu!


Kim garanti edebilir o dağların yıkılmayacağını ve o surların yerle yeksan olmayacağını? Sana akıl verenler çok olur belki ama düştüğün kuyudan seni çıkartacak bir el, sana kuvvet verecek bir omuz bulamazsın elbet. Bu hayatta bir boşluk vardır. Hem de ne yaparsan yap hiç dolduramayacağın bir boşluk ve yalnızca sen varsın bir de. Çevrendeki insanlardan bağımsız…


O yüzden hep bir anlamlandırma çabası ve bitmez-tükenmez bir yolculuk. Nereye gidersen git, nereye varırsan var… Sonunda kendinle baş başasın. Sende başlayan yolculuk ancak sende tamamlanır. Senden çıkan söz ancak sana varır. Elinden geliyorsa gösterdiğin çaba, elin boş da olsa, elinde kalır. Varsın bitmesin bu boşluk, kapanmasın bu yara ama merhem çaldın mı bir defa sızılar bütün yaralar ve hissettirir yokluğunu sana ve sen onunla tamamlarsın boşluğunu her defa…


Taner DENİZ


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

2 thoughts on “KENDİNDEKİ BOŞLUK”

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin