image

Bir çobanın kendiyle yolculuğuyla başlayan öyküsü…

Bundan yaklaşık 6.000 yıl önce Anadolu da yaşayan bir çoban varmış, bu çoban mesleği ilk kez Anadolu da icra eden birkaç kişiden biriymiş.
Ama bu mesleği icra eden kişilerden farklı bir çobanmış, onu gören şaşırıyormuş, bir çoban için fazla özgür düşünceli ve heybesinde bir sürü kitap taşıyan bilge biriymiş.
Neden çoban olduğunu kimse bilmiyormuş, çobandan başka…
Çobanın otuz tane koyunu varmış. Koyunlarını yanından ayırmadığı meşe ağacından yapılma uzun bir sopa ile çayırda otlatarak gezintiye çıkarıyormuş.
Koyunlar çayırda otlanırken, çoban heybesinden bir kitap çıkararak okumaya başlarmış.
Onun için bu durum sürekli hale gelmiş, neredeyse her gün koyunlarıyla gezintiye çıkar. Yemyeşil çayırların olduğu dağların eteğinde, şırıl şırıl akan bir nehrin kıyısından geçerlermiş.
Çobanın artık böyle bir hayatı varmış koyunlarıyla vakit geçirir yeni diyarlara yolculuk yapar keşif yaparmış.
Çoban bu yüzden bu mesleği seçmiş özgürce yaşayarak istediği zaman bulunduğu yerden göç etmesi çok hoşuna gidiyormuş.
Ağaçların gölgesinde uyumak dinlenmek ona keyif veriyormuş, o gün yine ağacın gölgesinde dinlenirken gökyüzüne baktığında havanın değiştiğini görmüş, hava masmavi güneş tepede iken bir yıldız o kadar güzel parlıyormuş ki çok şaşırmış gündüz vakti böyle bir yıldızın bu kadar şiddetli parlaması garibine gitmiş, birkaç kere gerçek mi değil mi diye
Gözlerini ovuşturmuş fakat bunun gerçek olduğunu değiştirmemiş. Rüyadır diye uykuya dalmış.
Çoban uyurken rüyasına gündüz gördüğü yıldız girmiş, çoban dağ tepe demeden elindeki sopasıyla yürürken yıldız onu karanlıkta aydınlatıyormuş çoban nereye dönse yıldızda onu takip ediyormuş, çoban kendi karanlığında giderken beni aydınlatan kim böyle deyip arkasını dönecekken uyanıvermiş.
Çoban kan ter içinde kalmış, nasıl rüyaydı öyle diye düşünmüş heybesinden hemen su çıkarmış yudumlayarak gökyüzüne bakmış. Gökyüzüne bakarken içinden şunu geçirmiş ya şu karanlık uçsuz bucaksız ormanda rüyamdaki gibi yıldız aydınlatıverse beni demiş.
İç geçirmesi bir dilek gibi kabul olmuş yıldız ona doğru dönmüş tüm gücüyle parlamış.
Çobanın dili tutulmuş bu nasıl güzellik, kuş gibi olup uçmak istemiş göğe doğru.
Yıkanmak istemiş o beyazlıklarda, savrulmak istemiş gökyüzünde asılı duran hasret kıyılarında.
Çoban aklından öyle güzel cümleler kurmuş ki yıldız hayran kalmış.
Yıldız karar vermiş hep çobanın karanlığında bir gül bahçesi gibi açacakmış.
Yıldız çekilmiş çobanın etrafından artık gitmesi gerekiyormuş yavaş yavaş kaybolmuş,
Çoban boşluğa düşmüş, ama yine gelir diye söylemiş kendi kendine, toplamış eşyalarını yolculuk için hazırlanmaya başlamış,
Uzun bir yolculuk onu bekliyormuş tabi yıldızın onun arkasından geleceğini bilmiyordu.
Çoban az gitmiş uz gitmiş sonunda bir mağara bulmuş soluklanmak için oturmuş mağaranın bir köşesine gökyüzüne bakmaya başlamış, uzun bir süre bakakalmış, sonra bir beyazlık yaklaşmaya başlamış, çoban demiş ki uzun süre baktım herhalde halüsinasyon görüyorum.
Gülümsemiş hatta çoban onun gerçek olmadığını düşünmüş ama gerçekti.
Yıldız ona doğru geliyordu yavaş yavaş.
Çoban hayretle ona doğru yaklaşan yıldıza bakıyordu, hayretler içinde kalmış konuşamıyordu. Yıldız çobana çok yaklaşmıştı, çobanın kalbi hızlandı göz bebekleri büyüdü nasılda devasa bir parlaktı sanki cenneti kaybolmuşta çobanın dünyasına gelmişti aramak için, benim dünyam cennet kadar güzel mi diye düşünmüş içten içe.
İç sesini susturamıyor ama dış görünüşünden şaşkın vücudunu bir milim bile kıpırdatamıyor, yıldıza dokunmak ulaşmak istiyor ama cesaret edemiyor.
Yıldız çobanın cesaretsizliğini fark etmişti o yüzden çobana daha çok yaklaştı artık Çoban Yıldızı daha net görüyordu.
İki aşkın belki de ilk özlemiydi ya da başlangıcıydı.
Çoban artık garipsemiyordu, yıldız üzerine doğru parlasın beni içine alsın istiyordu çünkü o da hasret kalmış gibiydi, uzun süre tanıyormuş da ayrı kalmışlar gibiydi birbirlerinden.
Çoban gitmek istiyordu yıldıza doğru, adım attı yıldıza tüm cesaretiyle gözleri ışıldadı onay verircesine. Yıldız anladı çobanında onunla gelmek istediğini ve yavaş yavaş birlikte göğe doğru yükselmeye başladı, yükseldikçe yükseliyordu, çoban aşağı bakamıyordu sadece yıldızın yaşadığı yere gitmek için can atıyordu, hissediyordu bulutların arasından geçtiğini. Gökyüzünün o ılık samimi rüzgarını hissediyordu. Gökyüzü sanki çobanı karşılıyordu mutlulukla.
Sonunda gökyüzüne ulaşmışlardı bulutların arasından. Artık kendi evindeydi yıldız, çobanla göz gözeydi ondan mutlusu yoktu, yıldız çobanı kendine doğru çekmeye başladı, insan bedenini küçülmeye başladı her hücresi yavaşça yok oluyordu küçülerek, artık insan bedeni yoktu, parçalanmıştı sanki! içinde bir volkan patlamışçasına bembeyaz ışıklar saçıldı etrafa.
Çoban artık yıldız olmuştu geceyi aydınlatacak kadar kocaman bir ışığı vardı kendini mutlu hissediyordu, arayışının son bulduğunu düşünüyordu bu noktada, çünkü artık tam merkezdeydi, mutlu olacaktı yıldızla birlikte onu her istediğinde görebilir dokunabilir ve yaşayabilirdi artık, yıldızın istediği de olmuştu. Artık çobanla gökyüzünün tam ortasında sonsuza kadar beraber parlayabilirlerdi.
Yazar
Firdevs AVCI


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin