SEVGİSİZ ÇOCUKLAR
Sevgi bu hayattaki en güçlü duygu aslında. İnsanı yücelten,göklerde hissettiren, yarasını saran.Yaralı biri için büyük nimettir iyileşmek,hayata umutla bakabilmek.İşte bunun yolu da sevgiden geçer. Her kapı sevgiye çıkar biraz,her yara sevgiyle yıkanır ve yine tüm her şey sevgi ile kutsanır.En nihayetinde çocukken alınan sevgi en saf olanıdır,anne babadan alınan sevgi yani.Yarım bırakılan ve başı bir kez olsun okşanmayan tüm çocuklara hatta çocuk kalanlara:
Kalbiniz yarım,öfkeniz tazecik,kavganız ihtişamlı ve tek sebebi sevgisizlik.Ne yaparsanız yapın içiniz soğumuyor. Ne kadar uzaklara gitseniz de o çocuk hep sizinle.Bunca tantana, kavga,hırs sırf bu yüzden.İnsan kırgın olduğu duygularla savaşır her zaman.Başı okşanan,gözlerinin içine sevgiyle bakılan çocuklarla aynı kulvarda yarışamadınız hiç, öfkeniz en çok da bundan.İnsan en büyük yenilgisini anne babasından alınca,hayata çok geriden başlayacağını kestirebiliyor.
Demem o ki,hayatınızın bir yerinde,öfkesi dinmemiş,gözleri alevli, neşesi sönük ve kavgası ihtişamlı birine denk gelirseniz anlayın ki o kişinin kavgası sizinle değil,geçmişiyle. Hırçın oluşu ve dünyaya kafa tutuşu sırf bu yüzden. Sevgiden mahrum çocuklar yarımdır her zaman ve yarım kalmış çocuklar hiçbir zaman büyümezler .
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.