FAKİRİN İHTİYACI ZENGİNİN İSRAFI KADARDIR

0

Fakirin ihtiyacı zenginin israfı kadardır derdi rahmetli babam. Aşkta aynen öyledir işte. Zengin olanlar parasıyla aşk bulurlar, fakir olanlar ise yürekten aşık olurlar.

Müslüm amcanın da hayatının bir kesiti olan gençlik yıllarındaki hikayesi ahanda aynen böyle bişey. Müslüm amca 17 sinde hem genç hem de bıçkın bir delikanlı. Köyden bir kız var sevdiği. Kız alımlı, kız cilveli, kız Müslüm amcaya meyilli…

Aşk bazen dipsiz kuyularda merdivensiz kalmaktır diye başladı söze. Sevdiğini almayanlar kervanına beni de katmışlar bilemedim. Sevdiğinin düğününde bir ağaç gibi yalnız ve dilsiz kalmayı benim gibilerin dışında anlayan olmaz dedi.

Bu kahramanımızın adı Müslüm Baba. 81 yaşında bir delikanlı şimdi. Hiç baba olamamış ama tüm köyün en sevilen dedesi. Aksakalları, sigaranın ona miras bıraktığı sararmış bıyıklar, görevini layıkıyla yapamayan bir ciğer, yüreğinde sevdiği kızı alamamanın hüzünlü bir sancısı var.

Bizlere bahşedilen hayatı yaşamak zorundaydık, değişmesini istemek aptallık olurdu elbet. Ya Müslüm Baba dedim “Ya aşk olur sevilirsin, ya da aşık olur seversin. Seni anlamak adına soruyorum sen hangisiydin dedim. Ben âşık oldum be oğul, hem de Ferhat’ın aşkından daha çok aşık oldum ama bana yetmedi, yettiremedim dedi. “Aşk cesaret işidir” diye okumuştum bir kitapta. Tüm cesaretimi topladım ve aşık olduğumu kıza söyledim. Eeeeee peki sana ne dedi baba dedim heyecanla. Yüzümün ortasına inen bir tokat oldu. Kanayan dudağımın acısını saymazsak dedi. Sonra dedim. Gülümsedi, sonra geldi mendiliyle dudağımı sildi, sildiği mendili de bana verdi dedi.

Yarimden uzak kalabilirim sanmıştım ama yapamadım. Aşıktım divaneye dönmüştüm. Sevdalık zor bir şeymiş be evlat dedi. Durdu bir fırt çekti sigarasından. İnsan sevdiğini kıskanır oğul. Biliyor musun ben sevdiğim kızı görebilmek için her sabah otlağa giderdim. Köyün otlağı köye yürümeyle 25 dakika tutuyordu. Onların koyunları köydeki insanlardan bile çoktu. Zengindi babası köy ağası gibiydi. Çalıların arasına siner abisinin yanında bir gelincik gibi süzülen sevdiğimi seyrederdim. O zenginin kızıydı bende fakir bir köy çocuğu. Sonunda bir gün anamla istedik sevdiğimi, Babası bizi dövmekten beter etti kovdu evinden. Kapı arkasından ağlayan sevdiğimin yaşadığı utancı anlatamam. Apar topar öte köylerden bir çocukla evlendirdiler sevdiğimi. Ben hiç evlenmedim, o da çocuk yapmadı. Dölsüz yaşadı, yaşlandı. 5- 10 sene sonra herifi traktör altında kaldı öldü. Köye hiç gelmedi. 5 odalı kocaman evinde tek başına yaşadı.
Peki şimdi nerde hayatta mı?  Göçüp gitti evlat dedi. Bu gün ölümünün yıldönümü…

Her birinize bitimsiz aşk diliyorum. İyi insanlara rast gelesiniz.

Emre Vehbi Alkan
Şiirbaz


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin