Bir yılı aşkın süre önce  akışıma temas eden bir dizi izledim. Dizide üniversite yıllarımda girdiğim bir sahafta oturup okuduğum bir kitap hakkında kısa bir sahne vardı. O kitabın beni çektiğini bilmiyor, olağanüstü içeriği, trajikomikliği, ismi, sahneleri, sayfa sayısı, kitabı alamayacak kadar fakir olmam ve diğer her türlü etken beni kitaptan ayırmıyordu. O zamanlarda kaldığım yurttaki arkadaşlarıma kitabı büyük bir şevk ve neşe ile anlattığımı hatırlıyorum. Sonra yavaş yavaş ben de akışa geri kazandırıldım. Unuttum. Taa ki o sahneye kadar;

‘’ İyileşmek nedir? Hayatına devam etmek , akışına bırakmak. Olabilecek en kötü şeyin gerçekten olması ve seni dımdızlak ortada bırakması nedir? Üniversitenin son senesinin bahar tatilinde, bir pazartesi günü annem öldü.  Ben de öyle. Cenazesinden hemen sonra okula geri döndüm çünkü benden bunu istemişti. Onun hayatının ne kadar önemli olduğunu kanıtlamak için kendi hayatımı yıktım. Annemin yaşamamı istediği hayatı.  Diplomamı alamadım çünkü bir adamın uyandığında burnunu bulamadığı kısa bir hikayesi için beş sayfalık bitirme ödevini tamamlayamadım. Yapmaya ikna olamadım çünkü hikayenin saçma ve anlaşılmaz olduğunu düşünüyordum.

Bir alt metin yoktu. Hikaye ne ise onu anlatıyordu. Terk edilişin absürt ve gaddar doğasını. Kaybedileni geri getirmenin açlığı, imkansız sayılan şeyin herkesin beklediğinden çok daha hızlı ve mümkün olabilmesi.

Annem hayattaydı ve sağlıklıydı. Yine de yedi hafta sonra öldü. İmkansız. Üniversiteye gittim annem de benimle birlikte üniversiteye gitti; imkansız. Her dersten A aldım yine de mezun olamadım ama ölmüş annem mezun oldu. İmkansız.

Bazen bir hikaye anlatmak istediği şeyden farklı değildir. Bazen bir uyanırsın ve gerçekten de burnunu kaybetmişsindir. Onsuz nasıl yaşayacağını çözmen gerekir. ‘’

İşte bu sahneden sonra yoğun bir duygu boşalması yaşadım. Ağlayarak teşekkür ettim. Sessiz tekli koltuğuma , mütemadiyen ağrıyan sırtıma, izmarit dolu küllüğüme, yarı açık pencereme, vurarak çalışan çamaşır makineme, biriken kirli bardaklarıma uzun uzun baktım.

İmkansız olarak saydığım çoğu şeyin belli belirsiz gerçekleştiği ve gerçekleşeceği, bu gerçeğe şahit olacağımı lakin dokunamayacağımı ama her şeye rağmen unutacağımı, unutmam da gerektiği ve sonra da akışa geri gireceğimi anladım.

Terk edilmenin gaddar ve absürt dünyası ile karşı karşıya kalmış ve bununla savaşmamayı öğrenmiştim. Şehrimi, arkadaşlarımı, okulumu, mesleğimi, kedimi, sevgilimi, ailemi, evimi, kitaplarımı terk edecek ya da onlar tarafından terk edilecektim. Ve bir gün onlarsız nasıl yaşayacağımı çözmem gerekecekti.  Aynı, bir sabah  imkansızca burnunu kaybeden Kovalev gibi hayata devam etmem gerekecekti.


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin