İkimizde genciz. Üniversitede ki ilk yıllarımız. Her şey iyi gidiyor. Boş zamanlarımızda bir söğüdün altına oturuyoruz. Ben bir şiire başlıyorum o hemen devamını getiriyor.

– “Dört yanım puşt zulası/ dost yüzlü, dost gülücüklü/cigaramdan yanar/alnım öperler/suskun, hayın,  çıyansı” diyorum. “Dört yanım puşt zulası/ dönerim dönerim çıkmaz/ en leylim gecede ölesim tutmuş/ etme gel/ ay karanlık” der. Sonra öper alnımdan bırakır gider beni.

– Üniversitenin son yılıydı herhalde bir yüzük aldıydım pazardan. Gözleri gibi yeşil taşlı. Söğüt ağacının altında otururken uzattım ona. Gülümsedi.  Bu benim söz yüzüğüm olsun dedi. Olsun dedim. Artık her ortamda sözlüm diye tanıtıyordu beni. İyiydi iyiydik. Okul bitti. O kendi köyüne ben kendi köyüme gitmek için ayrıldık. Ben memleketime gidene kadar telefon konuşmamız hiç bitmedi. Daha birkaç dakika önce konuşmuş olmamıza rağmen tekrar arardık birbirimizi. İkimizde öğretmen olmuştuk. Bildiklerimizi öğretecek çocuklar yokken kendimizi birbirimize anlatamamıştık. Üç ay harikaydı her şey. Sonra telefonlara çıkmamalar başladı. Daha sonraları ben seni sonra arayayım mı ya kadar geldi dayandı. Zamanla sosyal medyadan da silindik. Dedi.

Bir nefes çekti sarma sigarasından gözlerime baktı. Ve sonra hiç benzemedi dedi. Ne benzemedi ali amca dedim. Gelen günler giden günlere emre bey dedi. Sustum.

Çok sevmene rağmen filiz vermiyorsa toprak, bu yüreğin toprağı sen değilsin demektir.

Temiz yüzlü iyi giyinimli bir abiydi ali abi. Güngörmüş ve bir o kadarda sıkıntı yaşamıştı.
Yola yoldaşla gidilir derdi rahmetli babam. Önce yoldaş eskirmiş sonrasında yol dedi. Ben çok yol yürüdüm emre bey, ama gönlümün yoldaşıyla yürümek isterdim dedi. Başka yoldaş bulsaydın o yolu yürüyecek dedim. İlki yoldaş ikincisi mecburiyettir dedi. Gerçek yoldaş olmadan bu kahrolası hayat çekilmez dimi emre bey dedi. Sessizce evet dediğimi hatırlıyorum.

Biliyor musun sevdiğimin iki yanağında gamzeler vardı. Ulan ali diyordum. Vasiyet edecem,  öldüğümde beni yârimin yüzündeki çukura gömsünler diyecem diyordum. Ama o olmadı. Yaşarken gömdüm ben kendimi. Yalnızlığa, yokluğa ve de hasrete. Ben her şeyi unuttum da sevdiğimi unutamadım be emre bey dedi. 

Bilir misin kardeşim dedi. İnsanın en talihsiz anı nedir. Bilemedim abim nedir ki. Ana rahmine düştüğümüz andır dedi. İşte o günden beri benim talihle aram hiç iyi gitmedi dedi…

Cam kırıklarına benzer bazen kelimeler. Bazen ağzına dolar insanın. Sussan acıtır seni, Konuşsan kanatır.

Yaşamınız aşkla, sevgiyle, mutlulukla, tebessümle ve de sağlıkla geçsin. İyi insanlara rast gelesiniz…

Emre Vehbi Alkan
Şiirbaz
07.05.2000


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

2 thoughts on “ÖNCE YOLDAŞ ESKİR SONRASINDA YOL”

  1. Kaleminize sağlık Emre Abim, çok güzel bir yazı ile giriş yaptınız.

    “Çok sevmene rağmen filiz vermiyorsa toprak, bu yüreğin toprağı sen değilsin demektir.”
    “Yola yoldaşla gidilir derdi rahmetli babam. Önce yoldaş eskirmiş sonrasında yol dedi.”
    “Cam kırıklarına benzer bazen kelimeler. Bazen ağzına dolar insanın. Sussan acıtır seni, Konuşsan kanatır.”
    “Yaşamınız aşkla, sevgiyle, mutlulukla, tebessümle ve de sağlıkla geçsin. İyi insanlara rast gelesiniz.”

    bu cümlelerin ilham veriyor.

    kalamin daim olsun.

    1. Çok teşekkürler güzel insan. Sizlerle aynı havayı solumak benim için onurdur. Senden bunca güzel söz duymak da beni ayrıca mutlu etti. Eyvallah. Mutluluk gölgen olsun koca yürekli kardeşim. İyi ki varsın iyi ki hayatımdasın…

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin