CAN GÖVDEYE YÜK, DÜNYA İNSANA MÜLK DEĞİLDİR
Sahilde gördüm ihsan amcayı. Kasketli, boyundan büyük ceketiyle bir kayanın üstüne çıkmış öylece bakıyordu denize… Bir elinde gazete kâğıdına sarılmış şişe bira, bir elinde çakmak, sigarasını yakmaya çalışıyordu. Sakalları uzamış ve de hayattan bezmiş bir hali vardı. Rüzgarlı bugün Kozlu. Kardeşim Karadeniz hırçın. Adeta sahili dövüyor dalgalarıyla. Selam verip yanaştım yanına. Merhaba amca dedim. Onbeş dakikadır seni seyrediyorum, eğer izin verirsen derdine çare olmaya geldim dedim. Adım Emre Vehbi. Rahmetli Baş Komiser Yusuf Alkan’ın oğluyum dedim. Oooo dedi. Yusuf amcayı tanımayan yoktur dedi. Rahmetli herkese bir ekmek vermiştir. Ben bile Belediyeye onun sayesinde girdim dedi. Adım ihsan. Belediyede çöpçülük yapıyordum yani şimdi ki modern ismi ile temizlik işçisiydim dedi.
Şöyle oturayım abi bir yere dedim. Bunca dalgalı deniz kenarında ne yapıyon ihsan amca diye sordum. “Son bir dalga bekliyorum şimdi, beni de alsın yârimin yanına götürsün” dedi. Neden diye sormadım. Vardır bir sebebi belli ki diye düşündüm. Nasıl olsa sohbet arasında anlatır dedim kendi kendime. İhsan amca ya dedim. Ben insanların hayatlarında bazı kesitleri yazmaya çalışıyorum. Eğer izin verirsen seninle geçmişi konuşmak isterim dedim.
Kayanın köşesinde siyah bir torbada biraları gördüm. Sanırım daha çok kalacan burada dedim. Yüzüme baktı güldü. Bitene kadar buradayım dedi. Sonra oturduk bir kaya üstüne. İçer misin dedi. Eğer izin verirsen sana yarenlik yaparım dedim. Çakmağıyla bir tane açtı bana da. Tokuşturduk şişeleri birer yudum aldık. Islanan bıyıklarını ceketinin koluyla sildi. Geçen zaman beni çok üzdü Emre Bey dedi. Gerçi çok da güzel günlerim oldu tabi ki diye başladık sohbete. Haksızlık yapmayayım ama güldüğümden çok hep dert içinde geçti günlerim dedi.
Benim babam madenciydi. Emekli olduktan üç ay sonra hakkın rahmetine kavuştu. Babamın öldüğünü duyan köylüler, akrabalarım kapıya dayandı. Gerçi rahmetli bir liste bırakmış zaten. Bakkala çakkala olan borçlarını ödedim. Anamı küçük yaşta kaybetmiştim. Bir ev kaldı babamdan bir de bolca dert. Tüm ikramiyesini borçlara yatırdım. O arada benim borçlarımı da tabi. Evlimiydin o vakit diye sordum. Evliydim elbet dedi. İki çocuğum vardı ikiz dedi. Bir kızım var birde oğlum. Eee şimdi neredeler. İkisi de yurt dışında dedi. Allah acıdı halimize de iyi bir kısmetleri çıktı everdim onları dedi. Eşini ne zaman kaybettin amca. Çocuklarım üniversite sınavlarını kazandıktan dört sene içersin de o kötü hastalıktan vefat etti Şükranım. Çok uğraştık ama. Gitmediğim hastane, göstermediğim doktor kalmadı. Ama Allahtan gelen emre çare bulunmuyor işte. Ama çocuklarımın ikisi de mühendis oldu. Eşleri de mühendis. Yaşayıp gidiyorlar.
Torun tombalak var mı dedim. Olmaz mı dedi gözleri gülerek hemi de beş tane dedi. Ama Şükranımı unutturamadılar bana. Geldiklerinde ki iki sene de bir gelirler on gün benimle kalırlar sonra tatile giderler. Oradan da yaşadıkları yere dedi. Sonrasında bana kalan yine hüzün, yine gözyaşı dedi. Burada bir tek ben varım. Onlara da yük oluyorum gibi geliyor bana. Ama günü dolmayan gitmiyor ötelere dedi. Kıçı kırık şerefsiz dünyaya kaldırdık şişeleri. Gözyaşımız karıştı şişeye…
Ne demiş eskiler; Can gövdeye yük, dünya insana mülk değildir. Ölmeden insanda her şey mutlaka yarım kalır. Sevdiğin ölür kalp yarım kalır, şişeler biter sohbet yarım kalır, ben göçer giderim şiirler yarım kalır.
Her ne halt yiyorsanız yiyin ama sevdayı yarım, hayatı yarım ve de geçmişi yarım yaşamayın. Becerebiliyorsanız keşkesiz bir hayat sizlerin olsun dostlar. İnşallah iyi insanlara denk gelirsiniz…
Emre Vehbi Alkan
Şiirbaz
18. Şubat. 2002
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.