BİR KERE AŞIK OLUR İNSAN
Mehmet amca kendi halinde bir adamdır. Kimseyi üzmez, kimseyle tartışmaz. Aksine herkese yardım etmek ister. Dilenenlere illaki 1 lira verir. Ben Mehmet amcayı kahvehaneden bilirim. İlk zamanlar selamlaşmalar oldu sonrasında birbirimize çay ısmarlamakla dostluğumuz pekişti. O bana müdür diye hitap eder ben ona Mehmet amcam. Konuştukça, Rahmetli Babam Pirzola Yusuf’u tanıdığını ve Mehmet Amcayı Belediyeye babamın aldığını öğrendim. Anlata anlata bitiremiyordu babamı. Zaman geçtikçe daha da çok ısındık birbirimize ve daha da çok güvendik. Öyle ki Zonguldak da ki bir bankada olan maaşını bana çektirirdi. Çok İyi bir adam şu Mehmet Amca. Çok vefalı, çok muhabbet dolu bir adam. Kendi köyündeki arkadaşlarından öğrendim ki hiç evlenmemiş Mehmet Amca. Derler ki bir efsane gibi kulaktan kulağa bütün köylere yayılmış onun kara sevdası. Sevdiğini istemiş ama kızın babası vermemiş. Dedim ki bunu birde Mehmet Amcadan dinlemeliyim.
Bugün hava güneşli. Kış ayı olmasına rağmen güneş terletiyor. İki bardak çay aldım Mehmet amcanın oturduğu banka bende oturdum. Mehmet Amca sana bir şey soracam ama bir yandan da korkuyom yanlış anlarsın diye dedim. Sen bilmiyorsun belki ama ben bir işe başladım. Böyle yaşı geçkin delikanlıların yaşadıklarını yazıyorum kendimce dedim. Allah izin verirse kitap olarak bastıracam. İstiyorum ki sen de ol bu sayfaların birinde. Senin de gençlikten kalan efsane olmuş bir hikâyen varmış. Karşı köyden bir kız sevmişsin anan istemiş ve kızın babası vermemiş. Derler ki bu aşk hala konuşulurmuş. Gülerek baktı bana
– Ben şimdi anlatacam sen bunları yazacan kitap olacak ve benim hikâyem o kitapta olacak ve bunları herkes okuyacak dimi dedi. Tamam dedi. Birçok köy biliyordu şimdi tüm dünya okusun yanık Mehmet’in hikâyesini dedi.
İlkokula sanemle birlikte gittik diye başladı hikâyesine. Sanem kim amca diye sordum sormaz olaydım. Sinirli bir şekilde, dinleycen mi susam mı yoğsam dedi. Yok yok anlatmaya devam et amcam dedim. Güldü sırtımı tokatladı devam etti anlatmaya.
Sanemle evlerimiz karşı karşıydı. Beraber oynar beraber büyürdük. Büyürdük de ona olan aşkımda ben büyüdükçe katlanarak büyüdü. Simit gazoz yapardık okulun arka bahçesinde. Kendime ne alırsam kantinden ona da alırdım aynısından. Hoşuna giderdi. Sen beni seviyorsun herhal derdi. Herhalde gııızzz derdim gülüşürdük. Saneme olan aşkım bir yarış arabası gibi hızlıca seyrediyordu. Anama ilk anlattığımda, Daha siz çocuksunuz diyor beni anlamıyordu. Bende ıkıla sıkıla babama gittim. Babamın evin altında bir atölyesi vardı. Ağaç motorları, traktör neyim tamiri yapardı. Nedir sıkıntı oğul sende bir haller var. Yemek de yemeyon doğru dürüst yoğsam aşık mı oldun len deyyuz dedi. Ben aşık oldu herhalde baba dedim. Kime diye sormadan Katır Rüstemin kızı sanememi dedi. Utandım. Boynumu eğerek yere sordum. Sen nerden biliyon baba dedim. Ulan deyyuz bir ben değil tüm köy biliyor artık dedi. Kırıkların Halime kadın görmüş sizi yan yana diz dize. Oda biliyon ağzında bok ıslanmaz. Bütün köye anlatmış. Ama Rıfat amcanın gözüne görünme barut gibi. Geçen geldi yanıma sinirliydi. Konuştuk biraz. Olmaz olamaz dedi gitti.
Ama biz birbirimizden hoşlanıyoz baba dedim. Hoşlanma nedir dedi. Yemeden içmeden kesildim, uykularım kaçtı. Her an sanemi düşünüyorum yetmez mi dedi. O kocaman ellerini yüzüme getirdi yeter oğul yeter dedi.
Hemen gece gittim evlerinin altına. Çıktı anlattım bir bir olanları. Akşam sanemde fırçayı yemiş. Götünüzdeki bok kurumadı daha bu ne demek demiş. Aşıktım ne yapayım. Yüreğe söz geçmiyordu. Seviyordum. Sanemde farkındaydı ve oda aynı duygulardaydı. Liseyi kozluda okuduk. En güzel yıllarım o yıllardı. Karışan yoktu. Elalemden uzak yaşadık aşkımızı. Sonrasın da birkaç kez anamı yolladım istemeye, babası katır inadıyla her defasında vermedi. Ama biz her fırsat da türlü bahanelerle başka köylere kaçar akşamı ederdik. En son istemeye bende gitmiştim. O nemrut babası, Sevdiğimin yanında küfürler ederek kovdu bizi evinden.
Tamam o olmadı anladım. Başka kız bulaydın amcam diye sordum ki sormaz olaydım. Kafasını kaldırdı çattı kaşlarını. İyi de dedim gülerek, Köyde başka kız mı yoktu. Oğul dedi, kaşlarını çattı yüzüme bakarak. İnsan hayatında bir kişi sever. Sonrakiler aşktan kaçış veya aldanıştır dedi. Korktum, yutkundum, bir yudum çayımdan bir fırt da bilmem kaçıncı sigaramdan aldım.
Ulan dedim hayat. İnsanın ruhunu bozuyor, Geleceğini geçmişini s…..kiyorsun dedim.
Oysaki her şey sevgi ile yaratılmıştı. Lakin sevmeyi beceremedi insanoğlu.
Aşkla Kalın, Sevgiyle Kalın Ve Hep Böyle Kalın…………………………
Emre Vehbi Alkan
Şiirbaz
09.Kasım.2001
KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.