Issız, dışarıda çokça rüzgârın olduğu, içeride yüreğim ve loş ışığın bulunduğu çokça aynı geçen akşamların nehrinden yazıyorum bu satırları. İnsan iki farklı kelime olsun iz düşmek istiyor tarihe, insan en çok yalnızlığına vurgun, bir kalabalık zaman yaşamak istiyor, kelimelerden dökülen bu ıssız yalnızlığın kalabalık düşleriydi belki de öyle ya kelimeler de olmasa hayaller yaşar mıydı yürekte?

Şimdi uzak iklimlerin engin hatıralarını sersem önüne ne değiştirir zamanı, duyguların oldukça diriyken an’a yaşamak geçmişi hatırlamanın dinginliğinde hissediliyordu.

Gariptir yaşam, daha garip olan ise yaşama sürekli anlamlar katmaya çalışan insanoğludur, bazı anların karakterleri konuşsa bizimle ve dese ki sen böyle zamanlardan geçtin, neler gördün neler atlattın, şimdi ne oluyor da ümitsizliğe düşüyorsun Sen’din o zamanları yaşayan, kalk!

Konuşmak en kolayıdır oysa seminerlerde arkadaş ortamlarında çokça motive verilir işte ben de o motive eden arkadaş, anlatmayı seven ama dedim ya garip insanoğlu. Bilirsin, anlatırsın, şiirler yazar, şiirler okur ama kendine dönemezsin, kendi derdini bilir dermanını çıkartamazsın kumların ardından. En zor iş demişti hocamız en zor iş insanı kendini bilmesidir, insan kendini tanıma yolculuğuna bir çıktı mı tamamlanır mı o yolculuk dersiniz? Tanıdı mı kendisini mesuldür artık bilir ve yapmalıdır o, insan en çok kendi hakkına girermiş. Zamanı bedavaya vermişler ondan bilinmiyor kıymeti; kimlere ve nereye harcanacağının hesabını yapmadan hesapsızca yaşıyoruz zamanı sonra adına anı yaşamak diyoruz, insan bir açıldı mı pencereye, bir görmeyegörsün güneşi müptelası olur umudun, mavilik henüz kalbimde atardı o zamanlar. Şimdi avuçlarımda mavilik.


KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın

KÜNYE ONLİNE sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin