Bir eylül akşamıydı,

Hazan yaprakları düşerken bir bir

Hüzün sarmıştı yüreğimi…

Vazgeçmek öyle kolay değildi…

Ama vazgeçtim, dost bildiklerimden,

Gönlümü açtıklarımdan…

Derdinin dinlediklerimden, kendimi anlatamadıklarımdan…

Vazgeçtim…

Farkına bile varmadılar…

Sormadılar bile…

Çünkü varlığım sadece onları dinlediğim kadardı…

Hüzün sarmıyor artık gönlümü…

Yine bir eylül akşamındayım…

Yalandan uzak, gerçek bir sonbahardayım…

Hazan yaprakları artık içimi acıtmıyor artık,

İlkbaharı bekliyorum…

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: