Yaşam dediğin şey, yolcunun beraberinde taşıdığı küçük bir bavuldan ibaret sanki, elimdeki bavulla yıllar içinde ilerlerken o bavulun içine ne kadar çok şey sığdırabildiğime hayret ediyorum. Benim ben olmama sebep olan yaşanmışlıklar, olmasını istemediğim acılar, bitti dediğim yerden yeniden başlamak. Bazen ağır geliyordu bavul, dile kolay anlarımı bile unuttuğum ne çok hatıra, yorulduğum zamanlarda oldu tabi, ileriye gitmek istemediğim, kuvvetimin tükendiğini hissettiğim zamanlar. Oysa her şey insanın yaşamına dair.

Kendi sessizliğimden güçlenerek çıkmayı öğrenmem de zaman aldı. Sen yürümeyi öğrendikçe, yolda güzelleşiyor yolculuk da, yoldaşlarınla yürüdükçe güçleniyorsun.Sonra geriye dönüp baktığında, sana ağır gelen o bavulun aslında en büyük hazinen olduğunu anlıyorsun

Dertlerimiz aslında bir kâğıt parçası kadar hafifti. En çok kafama takılan soru “ Yaşam deneyimlerim ve farkındalıklarım, kendi varoluş amacıma hizmet ediyor mu yoksa zamanın önünde savruluyor muyum?

Reklamlar

By NİHAL SOY

1999 Kahramanmaraş/Elbistan doğumlu. İstanbul üniversitesi önlisans çocuk gelişim mezunu. Kayseri Erciyes üniversitesi İlahiyat fakültesi 3. sınıf öğrencisi..

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: