Yollarda yorulmuş papuçlarım,

hayatla yoğrulmuş nasırlı avuçlarımla

dara düşmüşüm ben ey yalnızlık!

Üzerimde zamanın tükenmişliği var.

Devrilmiş yıllarım,

düne olan hasretimle,

kendi gölgeme bile yabancıyım

bu aralar…



Yalnızlığım, gönül yaram…



Atmışım sırtıma vuslat hırkasını.

Değişmez güzergâhım…

Sevdiğim insanlar,

hepsi, hepsi toprakta fâniler.

Yalnızlığın dibindeyim.

….

Issız bir alemde yüreğim.

Şimdi kalemim hüzünler düzse

ne yazar…

Ben bir Tanrı misafiriyim.

Değişmez güzergâhım.

Geride kalacaksa, bir tek mezar taşım…


Sevda A. Baştımar

Reklamlar

Bir Cevap Yazın