Kayıp şehirin sokaklarında ıssız rüzgar misali kaybettim kimliğimi,
Ses tellerime mutluluğun salıncağı kurulması gerekirken,
Şimdi isyanın voltası,
Lügatım pare pare dökülürken ardından.
Bu kaçıncı yalnızlığın senfonisi.

Yokluğunda;
Damarlarımda müebbet yemişken karbonmonoksit,
Yüreğimde hüznün putları,
Umutlarımda;
Ceninken intihar etmiş olmanın yarası var.

Ve sevgili;
Gözlerimden düşen yaşlar,
Daha reşit bile değilken; gidişinle yaşı büyütülüp idam sehpasına çıkarılan bir vatan evladı gibi sadık davasına .
Ne yaşat ne de öldür!
Acının arafına bırak beni.
Çünkü,
Hala,
Hayallerimin kağıttan sandalı,
Aşk ateşinin karasına demirlemiş.
Ne dersin cehenneme de cemre düşer mi?
Gelişinle …

Reklamlar

By By_pipo

Hayatın damarlarında dolaşan bir pıhtı gibi, ya da nefes çekerken en az havanın gittiği ciğerdeki son akciğer hücresi veya kalp atış hızının en üst seviyesine kadar dayanacak kadar çılgın bir yüreğe sahibim ama bir tek ben değilim. İnsanlık için insan olmak isteyenlere tek sözüm; ölmek kadar uzun yaşamayacaksınız.

Bir Cevap Yazın