İçimdeki güneşi öldürmeye meyilli bir gün
Öyle aşılmaz bir keder
İçimde öldüremediğim her harfte bir isyan
Gün, gökyüzü ve ben
En uç kombinasyon
Eski
Eskiden olduğu gibi
Yıkık bir pencere
Yangın, deprem, çığ düşmüş beynime
Bugün bütün gün, kalbimi yorgun bir şehir dizginliyor
Ancak bu kadar geciktim
Takındığım doğal tebessümlerle
Yeni yeniden bir şehir bulmalı
Gülümseme yad edilmeli
Hiç
Hiç kimse
Bu asilik dokunmamalı gözüme
Yaş silinmesin gerisi gelmesin
İçimdeki baharı öldürmeye meyilli bir gün
Gün, gökyüzü ve ben …

Fatmanur Nartekin✓

Reklamlar

By gecenin peşinde yolcu

Buzun susayan dağı... Çölün üşüyen sıcağı...

Bir Cevap Yazın