Womb Hobby Frida Kahlo Sayılarla Boyama Seti 40 x 50 cm Fiyatı

Yarimin geçtiği her sokak gül kokardı. Kozlu gül kokardı. Onun hangi sokaktan geçtiğini ben anlardım, bir tek ben bilirdim yarimin kokusunu. Bir rüzgar esse şöyle usuldan yarim kokardı odam. Bilirdim sokaklara çıkmış yarim. Neden gül kokulu diye seviyorsun diye soranlara, “yaşamın umudu vardır, umudun çiçeği ise güldür” derdim.

Sabahın ilk ışıkları onunla yansırdı kozlu sokaklarına. Onun gözleri güneşim olurdu. Odam yârim dolardı. Güneşe bakıp hayaller kurmayı, yağmurun altında ıslanmayı, ağlanacak halimize gülmeyi, haksızlıklara karşı yek yürek durmayı, sevgili için ölmeyi ben ondan öğrenmiştim.

Herkese umut taşırdı. Bir kolu yoktu ama tek kolla çok şeyler yapardı. İki elin sesi yoktu belki ama bir eliyle çok ses çıkarırdı. Eli elime değdiğinde hızlanırdı kalp atışları ve ben o zamanlarda onu masumca öperdim. Utanırdı. Kızarırdı yanakları. Kırmızı bir gül olurdu. Yanakları gül kokardı.

Rüzgârlı havalarda kozlu sahilinde gezmek çok hoşuna giderdi. Rüzgârın şarkı söylediğine inanırdı. Ama o rüzgâr hep aynı türküyü söylerdi nedense.

“Sevdiğim kırmızı bir güldü
Yar yanında yüzü güldü
Yâri bıraktı ellerini
Gül soldu dikenleri döküldü”

Yatıverirdi hemen göğsümün üstüne. Gözlerinden tek tek dökülürdü damlalar. Saçlarını okşardım, okşarken de koklardım. Ellerim gül kokardı. Sonra rüzgârın sesine kulak verir o bildiği tek türküyü söylerdik beraberce. Avazımız çıktığınca, boğazımız patlayıncaya kadar deli deli bağırırdık sonra. Bir rüzgar eserdi rüzgar yarim kokardı…

Geceye kadar oturup yıldızlara sevda masalları anlatırdık, türkümüzü söylerdik yıldızlara. Sokak köpekleri, yakamoz ve deniz susar bizi dinlerdi. Sonra yıldızlar ağlardı bizimle, yerini beğenmez bir ordan bir buraya kayar dururdu. Her kayan yıldıza dilek olurduk. Seven yürekler ayrılmasın diye. Ağlardık sonra. Gecenin gözleri de bizimle ağlardı. Gözyaşı gül kokardı.

Yıllar geçti aradan. Bir sabah uyandığımda gitti dediler. Yıkılmıştım oracığa. Haber vermeden, kimselere söylemeden nereye gider dedim kendimce. Oysa bir gün önce beraberce planlar yapmıştık gelecek üstüne. Bir düşünmüştük, kırmızı boyalı. Pencereleri ahşap olacaktı ve illaki mavi olacaktı. Bilirdik ikimizde mavi umut demekti. Umudumuzdu ve biz umutluyduk çünkü o hayalde çok mutluyduk.

Biz bir gün görüşemesek dünya dururdu. Güneş doğmaz, yağmur yağmaz, yürek atmazdı.

Kavuştuğumuzda bütün dünya bizimle güler, sevdalar bizimle tekrar yazılırdı. Ne kadar mutsuz, ne kadar umutsuz yürek varsa bizimle tekrar tekrar atardı. Aşk aşk diye tıklardı yaşam.

Duydum ki sonradan gül kokulu yârim hastaymış. Ölecek demiş doktorlar. Meğer gül kokulum veremmiş. Kan kusarmış gizlice. Güle kan damladı deyin diye haber bırakmış bana. Beni unutma diye başlayan da bir not.

“ Gece yere inse de yıldızlar
Birkaç tane kalır asılı
Biri sensin biri ben
Bütün türküler yansa da
Bir tane yüreklerde kazılı
Biri Benim, biri sen”

Günler sonra haber salmış babası. Gülün yaprakları döküldü diye. Bir nisan yağmuru gibi hızlı ıslandı hayallerim, sel oldum taşlara vurdum başımı. Şimdi bir orman yangını gibi yanan yüreğim söndürür mü Karadeniz. Şimdi bu yanan yüreğimi soğutur mu yağmurlar.

Biliyorum görsen bu sersefil halimi üzülürdün bana. Yine sessizce ağlardın göğsüme yatırıp gül kokulu başını. Şimdi bütün bülbüller dilsiz, geceler sessiz ve her güneş sensiz doğuyor kozluda…

Ama her sokak gül kokuyor, sen kokuyor yine, Her sokağa güller diliyorum çünkü. Gizlice buluştuğumuz sokağın başında çiçekçi dükkânı açtım. Papatyalar, menekşeler, sardunyalar satıyorum. Ama sadece kırmızı gülü bedava veriyorum âşıklara. Dikenlerini alıyorum kanatmasın yârin ellerini diye. Çünkü kan görmek hala iyi gelmiyor bana…

Ah gül kokulu yârim, ah gül kokan yarim. Ah sevdalı başım, ah bitmeyen acı aşım. Yürek vurgunu yaşamaktan, hayalini beklemekten, yoruldu beden. Yürek yoruldu, yoruldu ellerim, gözlerim yoruldu. Yoruldum hayalini beklemekten yollarına ilmek ilmek düş işlemekten.

Ah yüreği gül kokan yârim. Bu yüreği boş insanlar nedense anlamıyor beni. Sensiz bu garip ve uzak yerde her akşam vakti el ayak sesleri çekilirken caddelerden, vurup yüreğimi ateşli sevdalara, yıldızlara ağladığımı kimse bilmiyor. Kimse bilmiyor her gece dudağımda bir şiir’in kanadığını. Artık yitirdi sözcükler büyüsünü. Şiirlerim hep yarım kaldı. Her mısrada çığlık çığlığa sensiz yüreğim… Duyuyor musun? …

“Biliyorum artık gelmeyeceksin
Ama ben hala seni bekliyorum.
Gülü özledim, saçlarında
Sesinde gelmiyor artık, kokunda…
Kelebekleri göç etti ömrümün.
Bir umudu kalmadı artık dünümün
Sonbahar oldum yaprak yaprak,
Düşen her yaprakta içimde bir şeyler koptu,
İsmini haykırdım rüzgarlara ağlayarak,
Savruldum rüzgarlarla…
Seni sevdiğimi bağırdım yıldızlara”…
Gelmiyor musun?

EMRE VEHBİ ALKAN
ŞİİRBAZ
18. OCAK. 2013


Reklamlar

By şiirbaz -emre vehbi alkan

Önce anamın çığlığı yankılanmış dört duvarda. Sonra kıçıma inen tokatlarla benim çığlığım sarmış dört bir yanı. Annemin yorgun ama gülümseyen yüzünü kıskanmış melekler. Babamın telaşlı yüzünü, yeni bir can sahibi olmanın sevinciyle, canının yani annemin acıyan canının hüznünü, bir yüzünde iki duyguyu nasıl taşıdığını hiç kimse görememiş. Dişlerinin arasında parçalanan dudaklarını sadece annem fark etmiş öperken yüzünü. Bir saniyenin ne kadar da uzun olduğunu sadece babalar, babam bilirmiş ben doğarken. Doğmuşum velhasıl. İlk tokadı ebemden yemişim kıçıma. Sonra babam nakşetti avucunun izini yüzüme. Sonra amcalar. Neymiş efendim, duvarlara yazı yazmamalıymışım. Daha sonraları söküp yüreğimi göğsümden avucuna bıraktığım güzeller tokatladı beni. Hem de ne tokat. Dünya döndükçe ben batıya döndüm. Baktım ki ben büyüdükçe hayat da büyüyor, bıraktım ipin ucunu. İstemem büyük olmanın suçunu. Sonra dediler ki her şeyin bir kuralı var. Evet ama ne yaparsın; büyümek için geç kaldım, hep yüreğimden güç aldım. Kırk yıllık bir tomurcuk gibi asılı kaldım gül dalına. Eğer ben açarsam yapraklarımı, sırasını bekliyor sonbahar, biliyorum gözlerini bana dikmiş. Şişşşşt, aman ha duymasın bizi aramızda kalsın, uyandırmayın kerizi...

3 thoughts on “GÜL KOKULU BİR KIZDI SEVDİĞİM (Sahipsiz Mektuplar)”
  1. YORUM YAPANLAR ŞİİRLERİ BEĞENENLER GENELDE NEDEN HEP YABANCI UYRUKLU DOSTLAR. MERAK EDİYORUM İNANIN… BUNDAN SONRA KARARIMI VE DÜŞÜNCELERİMİ DEĞİŞTİRMEYİ DÜŞÜNÜYORUM. HA YAPAR MIYIM BEN ÖYLE BİR İNSAN MIYIM BİLMEM. DÜŞÜNDÜMDE BİRAZ BEN BU SAATTEN SONRA DEĞİŞEMEM SANIRIM. AMA LÜTFEN SİZDEN RİCAM BİZLERİ ELE GÜNE REZİL ETMEMEYE ÇALIŞIN. SAYGILAR…

Bir Cevap Yazın