Aşığım
Bu doğaya
Burada gördüğüm her yaprağa
İçindeki küçük bir çocuk
Kendinden yorgun elleriyle topraktan kaleler yapıyor
Ancak bu kadar güzel kokardı toprak diyor
İnce zarif bir gülüş bırakıyor
İncinmiyor ağaç, yaprak, toprak
Durulmuş sularda ıslanıyor elleri
Sonra tekrar toprakla oynuyor
Bu sefer bir ev yapıyor çatısı sağlam
Bir o kadar da kırılgan
Eski mi eski bir kağıt buluyor içine
Bir ağaç çiziyor
Umut baki kalmalı diyor
Sevda suskun kalmalı diyor
Yazmak en büyük haykırış diyor
Dünya sana sevgi lazım
Savaş ve kan kurtarmıyor insanlığı diyor
En derin bir yerden esen rüzgara katılıyor hayalleri
Besbelli ki küçük çocuk yaşama umutlar ekiyor
Bir çocuk bu düşer kalkar
Ağlar susar
İncinir
Bu çağda bu çocuklar
Siyah beyaz korku filmlerini yaşıyor
İşte ben bu rengarenk çocuklara meftunum
Aşığım onların sevgilerine
Masumiyetine
İşte o küçük çocuğa

Fatmanur Nartekin✓

Reklamlar

By gecenin peşinde yolcu

Buzun susayan dağı... Çölün üşüyen sıcağı...

Bir Cevap Yazın